Αδέσποτα σκυλιά: Ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με ευχές και αντιπαραθέσεις

Το πρόβλημα με τα αδέσποτα σκυλιά στις πόλεις μας δεν είναι καινούργιο. Είναι όμως ένα πρόβλημα που, σε αρκετές περιπτώσεις, μεγαλώνει και πλέον επηρεάζει την καθημερινότητα των πολιτών. Όταν αγέλες σκύλων κυκλοφορούν στους δρόμους, συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία, ακολουθούν πεζούς, ποδηλάτες ή μηχανάκια και δημιουργούν φόβο, ιδιαίτερα σε παιδιά, ηλικιωμένους και ανθρώπους που αισθάνονται ανασφάλεια απέναντι στα ζώα, δεν μπορούμε απλώς να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι σωστό να αντιμετωπίζουμε τα ίδια τα ζώα σαν να είναι αυτά το πρόβλημα. Τα περισσότερα αδέσποτα δεν επέλεξαν τον δρόμο. Κάποιος τα εγκατέλειψε. Κάποιος δεν φρόντισε να τα στειρώσει. Κάποιος απέκτησε ένα ζώο χωρίς να υπολογίσει ότι πρόκειται για μια ευθύνη που μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια.

Και εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης της οργανωμένης Πολιτείας και, κυρίως, των Δήμων. Δεν αρκεί να αντιμετωπίζεται ένα περιστατικό όταν αυτό γίνει σοβαρό. Χρειάζεται σταθερή και οργανωμένη πολιτική: καταγραφή των ζώων, στειρώσεις, ηλεκτρονική σήμανση, κτηνιατρική φροντίδα, περισυλλογή όπου απαιτείται, ασφαλείς χώροι προσωρινής φιλοξενίας και, πάνω απ' όλα, συστηματικές υιοθεσίες.

Χρειάζεται όμως και μια λύση για μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που συχνά ξεχνάμε. Τι γίνεται με εκείνον που έχει έναν σκύλο, τον αγάπησε και τον φρόντισε, αλλά κάποια στιγμή δεν μπορεί πλέον να ανταποκριθεί στις ανάγκες του; Μπορεί να είναι οικονομικοί λόγοι, σοβαρή ασθένεια, ηλικία, αλλαγή οικογενειακών συνθηκών ή απλώς μια κατάσταση που δεν μπορούσε να προβλεφθεί.

Η λύση δεν μπορεί να είναι να ανοίξει την πόρτα και να τον αφήσει στον δρόμο.

Πρέπει να υπάρχει ένας εύκολος, γνωστός και ανθρώπινος τρόπος ώστε αυτός ο άνθρωπος να απευθυνθεί στον Δήμο ή στις αρμόδιες δομές και να βρεθεί μια ασφαλής λύση για το ζώο. Αυτό είναι πρόληψη. Και η πρόληψη είναι πολύ πιο αποτελεσματική και τελικά πολύ πιο οικονομική από το να προσπαθούμε κάθε χρόνο να αντιμετωπίσουμε έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό αδέσποτων.

Ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει σαφές και κάτι ακόμη: ο φιλόζωος δεν είναι ο αντίπαλος του πολίτη που φοβάται τα αδέσποτα.

Ο άνθρωπος που φοβάται μια αγέλη σκύλων έχει δικαίωμα να ζητά ασφαλείς δρόμους. Και ο άνθρωπος που φροντίζει ένα αδέσποτο έχει δικαίωμα να ζητά να μην κακοποιείται. Οι δύο πλευρές δεν είναι υποχρεωτικό να συγκρούονται. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας Δήμος που να μπορεί να ακούει και τους δύο και να εφαρμόζει μια πραγματική πολιτική. Γιατί ούτε τα ζώα μπορούν να αφεθούν στην τύχη τους ούτε οι πολίτες μπορούν να αισθάνονται ότι πρέπει να προσαρμοστούν σε μια κατάσταση που συνεχώς χειροτερεύει.

Και ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό:

Τα αδέσποτα είναι κυρίως αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών. Άρα και η λύση είναι δική μας ευθύνη.

Όχι με φόλες. Όχι με εγκατάλειψη. Όχι με αλληλοκατηγορίες. Με στειρώσεις, υπευθυνότητα, έλεγχο, οργάνωση, υιοθεσίες και ουσιαστική παρουσία των αρμόδιων υπηρεσιών. Γιατί μια πολιτισμένη πόλη πρέπει να μπορεί να προσφέρει ασφάλεια στους ανθρώπους και προστασία στα ζώα. Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.