Ήταν η Εκστρατεία του Μοριά, η χερσαία επιχείρηση, δηλαδή, του Γαλλικού Στρατού στην Πελοπόννησο μεταξύ 1828 και 1833, που είχε στόχο την εκδίωξη των οθωμανο-αιγυπτιακών δυνάμεων από την περιοχή.
Η πτώση του Μεσολογγίου το 1826, ευαισθητοποίησε τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις που αποφάσισαν να επέμβουν υπέρ της επαναστατημένης Ελλάδας. Πρωταρχικός τους στόχος ήταν να υποχρεώσουν τον Ιμπραήμ να εκκενώσει τις κατεχόμενες περιοχές. Η αρχή έγινε με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου κατά την οποία καταστράφηκε ολόκληρος ο τουρκο-αιγυπτιακός στόλος.
Τον Αύγουστο του 1828, γαλλικό εκστρατευτικό σώμα 15.000 ανδρών με επικεφαλής τον στρατηγό Νικολά-Ζοζέφ Μεζόν αποβιβάστηκε στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο. Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου, οι γάλλοι στρατιώτες ανέκτησαν τον έλεγχο των οχυρών που κατείχαν τα τουρκικά στρατεύματα. Αν και το μεγαλύτερο μέρος των γαλλικών στρατευμάτων επέστρεψε στη χώρα τους στις αρχές του 1829, οι Γάλλοι άφησαν στρατιωτική παρουσία στην περιοχή μέχρι το 1833. Ο γαλλικός στρατός μέτρησε περίπου 1.500 νεκρούς, όχι τόσο από τις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά κυρίως λόγω πυρετού και δυσεντερίας.
Ο Γάλλος ζωγράφος Αμορί Πινέ Ντιβάλ, γράφει στα απομνημονεύματά του: «Την επόμενη μέρα της άφιξής μας, βγήκαμε στην ακτή, όπου με περίμενε το πιο φρικτό θέαμα που είχα δει στη ζωή μου. Στη μέση μερικών ξύλινων καλυβιών χτισμένων στην ακτή, έξω από την πόλη (Ναβαρίνο), από τις οποίες είχαν απομείνει μόνο ερείπια, κυκλοφορούσαν, ντυμένοι με κουρέλια, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, που τρόμαζαν με την όψη τους: μερικοί χωρίς μύτες, άλλοι χωρίς αυτιά, όλοι λίγο ή πολύ σημαδεμένοι από ουλές. Αλλά αυτό που μας συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένα μικρό παιδί τεσσάρων ή πέντε χρονών που ο αδερφός του το οδηγούσε από το χέρι. Το πλησίασα: τα μάτια του είχαν βγει. Οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι δεν είχαν δείξει οίκτο για κανέναν».
Τον Αύγουστο του 1828, γαλλικό εκστρατευτικό σώμα 15.000 ανδρών με επικεφαλής τον στρατηγό Νικολά-Ζοζέφ Μεζόν αποβιβάστηκε στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο. Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου, οι γάλλοι στρατιώτες ανέκτησαν τον έλεγχο των οχυρών που κατείχαν τα τουρκικά στρατεύματα. Αν και το μεγαλύτερο μέρος των γαλλικών στρατευμάτων επέστρεψε στη χώρα τους στις αρχές του 1829, οι Γάλλοι άφησαν στρατιωτική παρουσία στην περιοχή μέχρι το 1833. Ο γαλλικός στρατός μέτρησε περίπου 1.500 νεκρούς, όχι τόσο από τις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά κυρίως λόγω πυρετού και δυσεντερίας.
Ο Γάλλος ζωγράφος Αμορί Πινέ Ντιβάλ, γράφει στα απομνημονεύματά του: «Την επόμενη μέρα της άφιξής μας, βγήκαμε στην ακτή, όπου με περίμενε το πιο φρικτό θέαμα που είχα δει στη ζωή μου. Στη μέση μερικών ξύλινων καλυβιών χτισμένων στην ακτή, έξω από την πόλη (Ναβαρίνο), από τις οποίες είχαν απομείνει μόνο ερείπια, κυκλοφορούσαν, ντυμένοι με κουρέλια, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, που τρόμαζαν με την όψη τους: μερικοί χωρίς μύτες, άλλοι χωρίς αυτιά, όλοι λίγο ή πολύ σημαδεμένοι από ουλές. Αλλά αυτό που μας συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένα μικρό παιδί τεσσάρων ή πέντε χρονών που ο αδερφός του το οδηγούσε από το χέρι. Το πλησίασα: τα μάτια του είχαν βγει. Οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι δεν είχαν δείξει οίκτο για κανέναν».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια
Δεν βρέθηκαν σχόλια γι'αυτό το άρθρο.
Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει το άρθρο χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα