Η σκάλα της Αγίας Κυριακής και το «τυφλό σημείο» του Δήμου: Ώρα για αλήθειες

Η συζήτηση που άνοιξε τις τελευταίες μέρες για την απουσία της σκάλας στον μώλο της Αγίας Κυριακής, με αφορμή την ανάρτηση του συμπατριώτη μας συγγραφέα-ποιητή-στιχουργό, Γιώργου Χριστοδούλου, καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, περί ευθύνης του Συλλόγου και της προσωπικής ενημέρωσης του Δήμου από την ίδια, όπως αναφέρει σε σχόλιο της συμπολίτισσά μας... (βέβαια έχουν περάσει κάποιοι μήνες από τότε), έφερε στην επιφάνεια μια πικρή πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, η δικαιολογημένη αγανάκτηση των λουομένων και των επισκεπτών, που βλέπουν μια παραλία χωρίς τα στοιχειώδη μέσα στην καρδιά του Αυγούστου. Από την άλλη, η κραυγή αγωνίας ενός τοπικού συλλόγου που παλεύει μόνος του, με προσωπικό κόπο και ελάχιστα μέσα. Ας πούμε, όμως, τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η σκάλα που υπήρχε παλαιότερα δεν ήταν απλώς φθαρμένη, ήταν ένα κατασκευαστικό έκτρωμα. Με κάθετη, σχεδόν αρνητική κλίση, ήταν εντελώς ακατάλληλη και επικίνδυνη για τον μέσο λουόμενο, τις μεγαλύτερες ηλικίες ή τα μικρά παιδιά. Μόνο γυμνασμένοι αθλητές θα μπορούσαν να την ανεβούν χωρίς ρίσκο. Απορεί κανείς ποιος «τρομερός εγκέφαλος» σκέφτηκε και ενέκρινε μια τέτοια τοποθέτηση εξαρχής. Η αφαίρεσή της, λοιπόν, σωστά έγινε, προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο ατύχημα.
Είναι επίσης αλήθεια και κοινή ομολογία, ότι ο Σύλλογος της Αγίας Κυριακής και προσωπικά η πρόεδρός του, καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες. Μαζεύουν σκουπίδια, πληρώνουν το νερό για τα ντους, φτιάχνουν παγκάκια, καμπίνες και κάγκελα, θυσιάζοντας προσωπικό χρόνο και χρήμα. Όμως εδώ μπαίνει το μεγάλο «γιατί» και αναδεικνύονται οι τεράστιες ευθύνες του Δήμου. Κάθε δημότης, κάθε επαγγελματίας και κάθε επισκέπτης πληρώνει ανταποδοτικά τέλη και το λεγόμενο πολιτιστικό τέλος μέσω των λογαριασμών και των τοπικών φόρων. Αυτά τα χρήματα εισπράττονται από τον Δήμο με την προσδοκία ότι θα επιστρέψουν στην κοινωνία, στηρίζοντας τον πολιτισμό, την καθημερινότητα και την ανάδειξη του τόπου μας.
Πού πηγαίνουν, όμως, αυτά τα χρήματα; Γιατί οι εισπράξεις των τελών μένουν στα κεντρικά ταμεία, αντί να διατίθενται με διαφάνεια και βάσει πραγματικών αναγκών στις τοπικές κοινότητες; Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος σύλλογος να ξεμένει από πόρους ακόμη και για την αγορά μιας απλής, ασφαλούς σκάλας; Είναι δυνατόν οι πολίτες να πληρώνουν και τελικά τα χρήματα αυτά να μην επιστρέφουν ποτέ εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη; Όταν ο Δήμος βρίσκει την ευχέρεια να ξοδεύει αλόγιστα ποσά, που αγγίζουν ή και ξεπερνούν τις 150.000 ευρώ, για να φέρει γνωστά ονόματα της πίστας, όπως τον ΛεΠα ή τον Τριαντάφυλλο, για ένα και μόνο βράδυ, τότε η δικαιολογία της «έλλειψης πόρων» καταρρέει πανηγυρικά.
Δεν μπορεί να σπαταλώνται τεράστια ποσά για εφήμερες φιέστες και «μπουζούκια», την ίδια ώρα που οι βασικές, καθημερινές ανάγκες των πολιτών και των λουομένων αφήνονται στην τύχη τους. Με ένα απειροελάχιστο κλάσμα αυτών των χρημάτων, οι υποδομές των παραλιών μας θα μπορούσαν να είναι υποδειγματικές. Ο Δήμος έχει θεσμική και ηθική υποχρέωση να ιεραρχεί σωστά τις προτεραιότητές του και να αξιοποιεί το πολιτιστικό τέλος, ώστε να επιχορηγεί στοιχειωδώς αυτούς τους συλλόγους. Τους συλλόγους των χωριών και των παραθεριστικών οικισμών, όπου οι άνθρωποι αποδεδειγμένα αγαπούν τον τόπο τους και προσφέρουν εθελοντική εργασία. Αν ο Δήμος δεν μπορεί ή δεν προλαβαίνει να τρέξει για κάθε μικρή ανάγκη, οφείλει τουλάχιστον να αποδίδει το μερίδιο που αναλογεί στους συλλόγους. Να δίνει τα οικονομικά εργαλεία σε όσους ξέρουν και θέλουν να κάνουν έργο, καλύτερα από τον καθένα. Όταν αφήνεις τους εθελοντές να εξαντλούνται οικονομικά και ψυχολογικά, το αποτέλεσμα είναι αυτό που ζούμε σήμερα: γκρίνια, παρατημένα προβλήματα και μια κακή εικόνα για τον τόπο μας. Έλεος πια με την αδιαφορία και τη σπατάλη. Οι σύλλογοι χρειάζονται έμπρακτη στήριξη, επιστροφή των τελών που πληρώνουμε και τακτική χρηματοδότηση, όχι χτυπήματα στην πλάτη και πανάκριβες συναυλίες εντυπωσιασμού. Ο Δήμος πρέπει να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες του τώρα.
ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ