
Τον περασμένο αιώνα, σε εποχές δύσκολες, οι ποιητές πρώτοι έβλεπαν τους μεγάλους εθνικούς εφιάλτες. Όταν οι χώρες παράδερναν στα ακρόφρυδα της συμφοράς, αυτοί δεν οραματίζονταν έρωτες, αλλά σκοτάδια.
Ο Ντάντε Αλιγκέρι- ο Δάντης εξελληνισμένα- ο ιταλός ποιητής και φιλόσοφος είχε ξεσπάσει κάποτε μέσα από την πίκρα τη μοναξιά και την εξορία του: «Ωϊμέ, σκλάβα Ιταλία, κατοικία του πόνου/ καράβι χωρίς τιμονιέρη σε μεγάλη τρικυμία/ όχι κυρία στον τόπο σου μα μπορντέλο!».Ελλάδα, 28 Μαρτίου 1969. Η δικτατορία των Συνταγματαρχών απλωμένη σαν πηχτό σκοτάδι πάνω από τον τόπο. Και ξαφνικά, ο δικός μας «Δάντης», ο Γιώργος Σεφέρης, ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, εξαπολύει ριπές φωτός με δήλωσή του που έμεινε στην Ιστορία· μιλάει για πρώτη














































