Η συζήτηση που άνοιξε τις τελευταίες μέρες για την απουσία της σκάλας στον μώλο της Αγίας Κυριακής, με αφορμή την ανάρτηση του συμπατριώτη μας συγγραφέα-ποιητή-στιχουργό, Γιώργου Χριστοδούλου, καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, περί ευθύνης του Συλλόγου και της προσωπικής ενημέρωσης του Δήμου από την ίδια, όπως αναφέρει σε σχόλιο της συμπολίτισσά μας... (βέβαια έχουν περάσει κάποιοι μήνες από τότε), έφερε στην επιφάνεια μια πικρή πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, η δικαιολογημένη αγανάκτηση των λουομένων και των επισκεπτών, που βλέπουν μια παραλία χωρίς τα στοιχειώδη μέσα στην καρδιά του Αυγούστου. Από την άλλη, η κραυγή αγωνίας ενός τοπικού συλλόγου που παλεύει μόνος του, με προσωπικό κόπο και ελάχιστα μέσα. Ας πούμε, όμως, τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η σκάλα που υπήρχε παλαιότερα δεν ήταν απλώς φθαρμένη, ήταν ένα κατασκευαστικό έκτρωμα. Με κάθετη, σχεδόν αρνητική κλίση, ήταν εντελώς ακατάλληλη και επικίνδυνη για τον μέσο λουόμενο, τις μεγαλύτερες ηλικίες ή τα μικρά παιδιά. Μόνο γυμνασμένοι αθλητές θα μπορούσαν να την ανεβούν χωρίς ρίσκο. Απορεί κανείς ποιος «τρομερός εγκέφαλος» σκέφτηκε και ενέκρινε μια τέτοια τοποθέτηση εξαρχής. Η αφαίρεσή της, λοιπόν, σωστά έγινε, προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο ατύχημα.
Είναι επίσης αλήθεια και κοινή ομολογία, ότι ο Σύλλογος της Αγίας Κυριακής και προσωπικά η πρόεδρός του, καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες. Μαζεύουν σκουπίδια, πληρώνουν το νερό για τα ντους, φτιάχνουν παγκάκια, καμπίνες και κάγκελα, θυσιάζοντας προσωπικό
Αναπληρωτές 2026: Κλείδωσε η 1η Σεπτεμβρίου για την Α΄ φάση – Το SMS που
περιμένουν περίπου 30.000 εκπαιδευτικοί
-
Η Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου είναι πλέον η ημερομηνία-κλειδί για χιλιάδες
αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, καθώς, σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει
διαμορφωθεί, τότε ...
Πριν από 4 ώρες














































