Σαν σήμερα 4/5, Το Νησί του Θανάτου ζωντανεύει ξανά… Η Χούντα εξορίζει 6000 αντικαθεστωτικούς, άνδρες και γυναίκες, στη Γυάρο

Το Νησί του Θανάτου ζωντανεύει ξανά… Από τα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε εκτιμηθεί η χρησιμότητα του νησιού Γυάρος που κείται μεταξύ Άνδρου, Σύρου και Κέας στο Αιγαίο: τόπος εκτοπισμού...
«Εδώ, οι ποντικοί καταβροχθίζουν ακόμη και τη σιδηρίτιδα γη», είναι η ιστορική αναφορά που αποδίδεται στον Αριστοτέλη- μέσω του Αιλιανού- που περιγράφει την ακραία αγριότητα, την ξηρασία και την έλλειψη τροφής που χαρακτήριζαν το νησί της Γυάρου (ή Γιούρα στην αρχαιότητα). Η Γυάρος θεωρούνταν τόσο αφιλόξενος τόπος, που ακόμη και οι ποντικοί δυσκολεύονταν να επιβιώσουν. Οι άνθρωποι όμως; Στα Ρωμαϊκά χρόνια, το νησί αναφέρεται ως τόπος εξορίας διασήμων αντιφρονούντων. Στα νεότερα χρόνια (1947) εξόριστοι που συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στον Εμφύλιο, έχτισαν οι ίδιοι τα κτίρια- φυλακές τους: οι πρώτες οικοδομικές εργασίες στο νησί περιλάμβαναν εκβραχισμούς, διαμορφώσεις του εδάφους, διάνοιξη δρόμων, κτίσιμο ειδικών κτιρίων φυλακών, αποθηκών, κατοικιών φυλάκων, πυροβολείων κλπ.
Εκτός από τους πολιτικούς κρατούμενους, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξέτισαν ποινές εξορίας στη φυλακή της Γυάρου ως χριστιανοί αντιρρησίες συνείδησης. Και το Νησί του Θανάτου έκλεισε μετά που κάθισε η στάχτη από την πυρκαγιά του Εμφυλίου (εκεί κάπου στα 1961) για να ξανανοίξει μια μέρα σαν σήμερα, 4 Μαΐου του 1967, ούτε μήνα μετά την δολοφονία της Δημοκρατίας από τους Απριλιανούς δικτάτορες. Η Χούντα εκτόπισε, σε πρώτη φάση, 6.000 αντικαθεστωτικούς στη Γυάρο· για πρώτη φορά ανάμεσά τους βρίσκονταν και γυναίκες, ακόμη και εγκυμονούσες! Η Γυάρος λειτούργησε ως τόπος εξορίας μέχρι το 1974, οπότε και γκρεμίστηκε το δικτατορικό καθεστώς. Υπολογίζεται πως συνολικά περάσαν από τη Γυάρο περίπου 22.000 εξόριστοι. Μέχρι το 2000, η Γυάρος χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο βολής του Πολεμικού Ναυτικού. Σήμερα, τα κτίρια θυμίζουν μια σκοτεινή εποχή της Ελλάδας…