Σαν σήμερα 10/4, Ο επαναστάτης-θρύλος Εμιλιάνο Σαπάτα πέφτει νεκρός έπειτα από προδοσία – «Θα γυρίσει σύντομα», έλεγαν όσοι τον γνώρισαν

Ο επαναστάτης-θρύλος Εμιλιάνο Σαπάτα, μια μέρα σαν σήμερα, πέφτει νεκρός έπειτα από προδοσία.
Πόλη του Μεξικού, κυβερνητικό Μέγαρο, Δεκέμβριος του 1914. Η ύπαιθρος που έχει επαναστατήσει εισβάλλει στις αστικές περιοχές. Ο Βορράς και ο Νότος: Ο Πάντσο Βίγια και ο Εμιλιάνο Σαπάτα κυριεύουν την πόλη του Μεξικού, ενώ οι στρατιώτες τους περιφέρονται στους δρόμους της πόλης ζητώντας φαγητό και προσπαθώντας να αποφύγουν κάτι μηχανές που δεν έχουν ξαναδεί. Ο Βίγια και ο Σαπάτα μπαίνουν στο Κυβερνητικό Μέγαρο.Ο Βίγια προσφέρει στον Σαπάτα τη χρυσή προεδρική καρέκλα. Ο Σαπάτα αρνείται. «Θα πρέπει να την κάψουμε» λέει, «…γιατί κάνει μάγια. Μόλις ένας καλός άνθρωπος καθίσει σε αυτήν γίνεται κακός». Ο Βίγια γελάει σαν να πρόκειται για αστείο. Αφήνει να πέσει πάνω στην καρέκλα το βαρύ κορμί του και ποζάρει μπροστά στο φακό του Αγκουστίν Βίκτορ Κασαρόλα. Δίπλα του ο Σαπάτα μοιάζει απόμακρος, όμως κοιτάζει το φακό σα να τον τουφεκίζει με τα μάτια και να λέει: «Ωραίο μέρος, ώρα να φεύγουμε». Και αμέσως ο αρχηγός του Νότου κινάει για το χωριό του. Ο Βίγια δεν αργεί να τον μιμηθεί: «Αυτό το κτήμα είναι πολύ μεγάλο για μας».
Όσοι καθίσουν, στη συνέχεια, στην πολυθρόνα εκείνη με τα φανταχτερά σιρίτια θα εποπτεύουν τις σφαγές που επαναφέρουν την τάξη. Ο Σαπάτα και ο Βίγια δεν θα προλάβουν να δουν πολλά. Θα δολοφονηθούν με προδοσία.
Ο Σαπάτα ήταν ηγέτης των ανταρτών της αγροτικής Μεξικανικής Επανάστασης του 1910, που αμφισβήτησε τον πρόεδρο της χώρας, Πορφίριο Ντίαζ. Οργάνωσε τον «Απελευθερωτικό Στρατό του Νότου». Ο Σαπάτα καταγόταν από οικογένεια της μεσαίας κοινωνικής τάξης. Είχε γεννηθεί στο χωριό Ανεκουίλκο. Τον Νοέμβριο του 1910 ξέσπασε η μεγάλη αγροτική εξέγερση στο Μεξικό.Ο Σαπάτα προσχώρησε στην Επανάσταση μαζί με τους Πάντσο Βίγια και Πασκουάλ Ορόσκο. Ο Εμιλιάνο Σαπάτα σκοτώθηκε σε ενέδρα κυβερνητικών στρατευμάτων, μια μέρα σαν σήμερα 10 Απριλίου του 1919, τέσσερις μήνες πριν πατήσει τα 40!
Ο Εμιλιάνο Σαπάτα γεννήθηκε, λένε, με ένα στίγμα χαραγμένο στο στήθος. Πέθανε με έξι σφαίρες το κορμί. Ο δολοφόνος του πήρε 50.000 πέσος και το βαθμό του ταξίαρχου. Ο δολοφονημένος συγκέντρωσε πλάι του πλήθη αγροτών που με τα καπέλα στα χέρια τίμησαν τον θάνατο του. Από τους Ινδιάνους προγόνους τους είχαν κληρονομήσει τη σιωπή. Δεν έλεγαν τίποτα ή έλεγαν μόνο: «Τον καημένο». Τίποτα άλλο! Όμως αργότερα, σιγά-σιγά στην πλατεία του κάθε χωριού άρχισαν να λένε: «Δεν ήταν αυτός, άλλος ήταν». «Θα γυρίσει γρήγορα»! «Δεν ήταν τόσο χοντρός». «Δεν είχε την ελιά πάνω από το μάτι». «Έφυγε με πλοίο από το Ακαπούλκο». «Πέταξε τη νύχτα πάνω σε ένα άσπρο άλογο»...