Σαν σήμερα 15/4, Ο ποιητής που τον τρέλανε ένας ανεκπλήρωτος έρωτας - Το τραγικό τέλος του Γεωργίου Βιζυηνού στο ψυχιατρείο

Ο ποιητής που τον τρέλανε ένας ανεκπλήρωτος έρωτας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης· ήταν εκείνος που έγραψε τους συγκλονιστικούς στίχους, ενόσω περιπλανιόταν στα σκοτάδια του νου του: «…μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου»! Ήταν ο λογοτέχνης Γεώργιος Βιζυηνός, που μια μέρα σαν σήμερα, 15 Απριλίου του 1896 αποχαιρέτησε τον ταραγμένο κόσμο του, άφησε την τελευταία πνοή του στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής το διαβόητο «Δρομοκαΐτειο» και ταξίδεψε σε άλλους- ίσως- πιο γαλήνιους… Ήταν μόλις 47 χρονών.
Είχε προλάβει να γράψει τις «Ατθίδες Αύραι» του, «Το αμάρτημα της μητρός μου», «Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου», «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», «Ο Μοσκώβ-Σελήμ»…Γεώργιος Βυζυηνός, λοιπόν, και τόπος γέννησής του η Βιζύη της Ανατολικής Θράκης (8 Μαρτίου 1849)· ήταν πεζογράφος, ποιητής και λόγιος και από πολλούς θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας διαχρονικά. Δεν θα μας απασχολήσει το έργο του· το τραγικό τέλος του «πονάει».
Ο Βιζυηνός, Πάσχοντας από προϊούσα γενική παράλυση, περιήλθε σε σημείο μεγάλης πνευματικής διαταράξεως γι’ αυτό και τον εισήγαγαν στο ψυχιατρείο όπου και πέθανε. Λίγους μήνες πριν από τον εγκλεισμό του, Αθηναίοι είχαν δει το Βιζυηνό καθισμένο με σταυρωμένα τα χέρια στη μέση από το μπροστινό κάθισμα μιας άμαξας και να κοιτάζει με μάτια περίλυπα ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα που ήταν τοποθετημένα στα πίσω καθίσματα. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας του ποιητή με την έφηβη Μπετίνα Φραβασίλη ήταν η χαριστική βολή στο δράμα του «Έλληνα Ντοστογιέφσκι», όπως τον αποκάλεσε ο Άγγελος Σικελιανός.
Ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης περιγράφει τις τελευταίες μέρες του Βιζυηνού: «Τρελός ησυχώτατος, εντελώς ακίνδυνος, και γι’ αυτό τον άφηναν να περιφέρεται ελεύθερα μ’ έναν φύλακα γύρω στα πεύκα. Δεν είχε συναίσθηση της καταστάσεώς του κ’ ενόμιζε πως αυτός ήτον ο φύλακας κι’ ο φύλαξ ήτον ο τρελός, που τον είχαν εμπιστευθή στη φύλαξή του. Και τον παρηγορούσε, πως θα γίνη καλά γρήγορα και πως, όταν θα γυρίση στην κοινωνία, θα του δώση θέση στα μεταλλεία του! Γιατί μέσα στην τρέλα του είχε καρφωτή ιδέα για κάποια μεταλλεία δικά του στη Θράκη, που θα τον έκαναν αφάνταστα πλούσιον!












»Τον θάψαμε οι φίλοι του σε τάφο, που παραχώρησεν ο Δήμος Αθηναίων, κοντά στον μεσημβρινόν μαντρότοιχο του Νεκροταφείου, λίγο παρέκει από το Λυσικράτειο μνημείο Καραπάνου. Θέλαμε να χαράξωμε και κάτι από τους δικούς του στίχους κι’ ο Παλαμάς το διάλεξε: “Κι’ αντηχούνε στη μαύρη σιγή / τα πικρά, τα πικρά μου τραγούδια”…