Του Πάσχου Μανδραβέλη
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η αμερικανική κυβέρνηση ζήτησε από το ινστιτούτο ερευνών RAND να σχεδιάσει ένα σύστημα επικοινωνίας ικανό να αντέξει σε μια πυρηνική επίθεση. Ηταν η εποχή του Ψυχρού Πολέμου και, όπως είπε σε συνέντευξή του πολύ αργότερα ο αρχιτέκτονας του πρώτου Διαδικτύου Πολ Μπάραν, η λογική του υπουργείου Αμυνας ήταν «να μπορέσουν οι ΗΠΑ να αντέξουν την πρώτη επίθεση και να έχουν την ικανότητα να ανταποδώσουν το χτύπημα». (Wired, Μάρτιος 2001)
Η ιδέα του Πολ Μπάραν και των άλλων ερευνητών στη RAND ήταν επαναστατική. Κατανόησαν ότι ένα ιεραρχικά δομημένο σύστημα επικοινωνιών με ένα ή δύο ή τρία κέντρα ήταν ευάλωτο· ο εχθρός σίγουρα θα τα γνώριζε και θα τα χτυπούσε. Εάν αυτά έβγαιναν εκτός λειτουργίας, όλο το δίκτυο κατέρρεε. Ετσι, κατέληξαν στην αποκέντρωση. Κάθε κόμβος του δικτύου έπρεπε να είναι αυτόνομος και συνεργαζόμενος με τους υπόλοιπους. Θα αντάλλασσαν ψηφιακά σήματα, επαναλαμβανόμενα μέχρι να βρουν τον δρόμο τους. Οι πρώτες εξομοιώσεις του νέου δικτύου, είπε στη συνέντευξή του το 2001 ο Πολ Μπάραν, έδειξαν κάτι εκπληκτικό: «Ο εχθρός μπορούσε να καταστρέψει 50%, 60%,70% ή και περισσότερο των στόχων και το δίκτυο εξακολουθούσε να δουλεύει». Ετσι δημιουργήθηκε το ARPANET που μετά εξελίχθηκε σε Internet.
