Γιατί ρίχνει ο Άδωνις αλάτι στις πληγές των ακάλυπτων ασθενών του προγράμματος παχυσαρκίας;

Η παχυσαρκία αναγνωρίζεται πλέον από ολοένα μεγαλύτερα τμήματα της επιστημονικής κοινότητας ως χρόνια ασθένεια. Δεν μιλάμε εδώ για την ανάγκη σεβασμού στην ποικιλία των ανθρώπινων σωμάτων, αλλά για τις — πολλές — περιπτώσεις εκείνες που οδηγούν σε μείωση του προσδόκιμου ζωής και σε επιπλοκές υγείας που, αν μη τι άλλο, υπονομεύουν σοβαρά την ποιότητά της ζωής αυτής.
Η σύγχρονη ιατρική παρεμβαίνει πλέον σε αυτές τις περιπτώσεις και με φαρμακευτική αγωγή, η οποία έχει, με τις τελευταίες γενιές φαρμάκων, φτάσει να αγγίζει την αποτελεσματικότητα των βαριατρικών χειρουργείων. Το πρόβλημα είναι ότι τα φάρμακα αυτά, σχετικά πρόσφατες προσθήκες στο ιατρικό οπλοστάσιο, είναι πολύ ακριβά, καθώς οι φαρμακευτικές εταιρείες που τα παράγουν κεφαλαιοποιούν τις ερευνητικές τους επενδύσεις όσο διαρκούν οι σχετικές πατέντες.
Κι εδώ ήρθε ένα αναπάντεχο καλό: μέσω του προγράμματος «Προλαμβάνω», δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (για 36.360 δικαιούχους έκανε λόγο το Υπουργείο Υγείας τον περασμένο Φεβρουάριο, ενώ ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος ανακοίνωσε τον Μάρτιο ότι προστέθηκαν άλλοι 12.000 δικαιούχοι) απέκτησαν πρόσβαση στα φάρμακα αυτά.
Τι θα μπορούσε να ανατρέψει την ιδανική αυτή εικόνα ενός κράτους που μεριμνά για την υγεία των πολιτών του; Μα η πικρή κωμωδία που ονομάστηκε «Ελλάδα 2.0», δηλαδή το Εθνικό Σχέδιο της Ελλάδας για την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, μ’ άλλα λόγια η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση από όπου και το πρόγραμμα «Προλαμβάνω» άντλησε τα κονδύλιά του.
Τα νέα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας την αντιμετωπίζουν ως χρόνια ασθένεια, σύμφωνα με τις επιστημονικές εξελίξεις, πράγμα που σημαίνει ότι η θεραπεία έχει μακρά διάρκεια. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί θεραπεία ετών ή και εφ’ όρου ζωής, όπως συμβαίνει με διάφορες καρδιαγγειακές παθήσεις, λόγου χάρη. Η εταιρεία που τα κατασκευάζει ωστόσο συστήνει ότι η θεραπεία δεν πρέπει να διαρκεί λιγότερο από οκτώ μήνες. Γι’ αυτό και όσοι και όσες εντάχθηκαν στο πρόγραμμα, άκουσαν τους γιατρούς που τους ανέλαβαν να τους λένε ότι δικαιούνταν οκτώ μηνιαίες συνταγογραφήσεις.
Και ξαφνικά, πρώτα ως φήμη, ύστερα ως ψίθυρος στα φαρμακεία και τελικά με μια επικοινωνιακά φροντισμένη ανακοίνωση, το πρόγραμμα διακόπηκε στις 30 Ιουνίου. Διότι και αυτό, όπως και άλλα έργα που ήταν ενταγμένα στο Ταμείο Ανάκαμψης, διακόπτονται προτού ολοκληρωθούν.
Τι κι αν κάποιοι ασθενείς έλαβαν όχι οκτώ αλλά μόνο τρεις ή και λιγότερες συνταγογραφήσεις; Για την ακρίβεια, οκτώ δεν έλαβε κανένας, διότι το πρόγραμμα για την παχυσαρκία ξεκίνησε τον Ιανουάριο 2026.
Η ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας, βέβαια, τονίζει ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί τον Σεπτέμβριο, για την ακρίβεια αυτή είναι η ανακοίνωση, η συνέχεια του προγράμματος, με τη διακοπή να αναφέρεται σχεδόν παρεμπιπτόντως. Καλή κι άγια, φυσικά η συνέχεια — αν και με το δεδομένο ότι θα απαιτηθούν πλέον «εθνικοί πόροι» και δεν έχει ανακοινωθεί η παραμικρή διαδικαστική λεπτομέρεια, μια επιφύλαξη είναι εύλογη — αλλά δεν λύνει το πρόβλημα όσων αναγκάζονται ξαφνικά να διακόψουν την αγωγή τους τουλάχιστον για δύο μήνες, προτού να έχουν ολοκληρώσει το ιατρικά ενδεδειγμένο οκτάμηνο.
Κι εκεί που κάποιες δεκάδες χιλιάδες ασθενείς προσπαθούν να διαχειριστούν την ψυχολογική ταραχή που είτε θα αναγκαστούν να διαθέσουν από 400 ως 800 ευρώ για το δίμηνο της διακοπής — αν είναι τελικά μόνο δίμηνο — είτε να μην πάρουν την αγωγή τους, με όποιο πισωγύρισμα σημάνει αυτό για την υγεία τους, εμφανίζεται ο Άδωνις Γεωργιάδης στο ραδιόφωνο «Παραπολιτικά» και λέει:
«Όσοι μπήκαν στο πρόγραμμα την μέρα που τους έβαζε ο γιατρός τους έπρεπε να τους πει “να ξέρεις το κράτος πληρώνει μέχρι 30/06”, γιατί το πρόγραμμα ήταν από την αρχή Ταμείο Ανάκαμψης. Δεν έχει να κάνει ότι εμείς ακυρώνουμε γρηγορότερα το πρόγραμμα απ’ ό,τι ήταν προγραμματισμένο, αφετηριακά ήταν 30/06, άρα όλοι ξέρανε ότι είναι 30/06».
Αυτό δεν είναι αλήθεια. Όπως άλλωστε παράδεχτηκε και η Αναπληρώτρια Υπουργός, Ειρήνη Αγαπηδάκη, η οποία σχεδίασε το πρόγραμμα, αναζητείται λύση για τους ενταγμένους ασθενείς «που θα πρέπει να λάβουν μέχρι 8 δόσεις».
Τώρα, έτσι για την Ιστορία:
Πρώτον, αν το πρόγραμμα ξεκίνησε τον Ιανουάριο κι αν «ήταν γνωστό» ότι λήγει τον Ιούνιο, πόσοι μήνες μεσολαβούν; Οκτώ είναι οι μήνες από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο; Πώς θα τις λάμβαναν λοιπόν αυτοί «που θα πρέπει να λάβουν μέχρι 8 δόσεις»; Δεν είναι προφανές ότι ακόμη και την 1η Ιανουαρίου να είχε ενταχθεί κανείς στο πρόγραμμα, οκτώ μηνιαίες δόσεις δεν προλάβαινε να κάνει; Πόσο μάλλον που ασθενείς εντάσσονταν στο πρόγραμμα μέχρι και τον περασμένο μήνα!
Δεύτερον, αφού είναι προφανές ότι ο σχεδιασμός είχε — ας το πούμε κομψά — κάποια προβλήματα, είναι δυνατόν να βγαίνει από πάνω ο Υπουργός για να συμμορφώσει τους ασθενείς που μένουν ακάλυπτοι; Για να τους πει «έπρεπε να ξέρατε»; Για να τους πει «εμείς έχουμε δίκιο»;
Οι αγγλόφωνοι το λένε “adding insult to injury”, εμείς ίσως «ρίχνεις αλάτι στις πληγές». Γιατί όμως; Τι είδους θράσος, τι είδους αλαζονεία οδηγεί έναν άνθρωπο με εξουσία να εμπαίζει ευάλωτους ανθρώπους που αγωνιούν για την υγεία τους;
Ρητορικά ερωτήματα.