Δεν έβαλε η Κοβέσι την Ελλάδα στο στόχαστρο της ΕΕ, αλλά τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Παρατηρώ ότι υπάρχει, από διάφορες πλευρές, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών στελεχών, ένα κλίμα ενθουσιασμού για το γεγονός ότι η Λάουρα Κοβέσι ολοκλήρωσε τη θητεία της ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Ο ενθουσιασμός αυτός στηρίζεται σε ένα αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η κυρία Κοβέσι καταχράστηκε το αξίωμά της, είχε δική της ατζέντα και στοχοποίησε άδικα τη χώρα μας αναδεικνύοντας σκάνδαλα, που, βάσει των αφηγητών, δεν υπήρχαν, και με αυτόν τον τρόπο τροφοδότησε μια σκανδαλολογία που μόνο σκοπό είχε να πλήξει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τώρα που η κυρία Κοβέσι δεν είναι πια η Ευρωπαία Εισαγγελέας, συνεχίζει το «πανηγυρικό» αφήγημα, θα σταματήσει ο «διωγμός» της κυβέρνησης και θα επανέλθει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην «κανονικότητα», δηλαδή δεν θα ενοχλεί την ελληνική κυβέρνηση.
Βεβαίως υπάρχουν μερικά κρίσιμα στοιχεία που το αφήγημα αυτό δεν περιλαμβάνει. Η κυρία Κοβέσι δεν καθαιρέθηκε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δεν την έδιωξαν. Δεν την θεώρησαν ανεπαρκή. Ολοκλήρωσε, «ευδοκίμως» όπως θα λέγαμε παλιά, τη θητεία της, όπως ακριβώς προβλεπόταν.
Ούτε, με εξαίρεση την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει ένα γενικό κύμα διαμαρτυρίας στην Ευρώπη κατά του θεσμού.
Στην πραγματικότητα, η Λάουρα Κοβέσι έκανε τη δουλειά της, που ήταν ακριβώς να είναι δραστήρια και σε συντονισμό με τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς κάθε χώρας να δώσει τη μάχη ενάντια στη διασπάθιση των ευρωπαϊκών πόρων και τις διασυνοριακές απάτες με τον ΦΠΑ. Για την ακρίβεια να διαλευκάνει υποθέσεις, να φτιάξει δικογραφίες και στη συνέχεια να αναλάβουν τα αρμόδια δικαστικά όργανα να κρίνουν ποιοι πρέπει να παραπεμφθούν και περαιτέρω ποιοι πρέπει να καταδικαστούν και ποιοι είναι αθώοι.
Το γεγονός ότι σε αυτό το πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έφερε στο προσκήνιο και ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες υπουργών και πολιτικών, συνέβη ακριβώς επειδή έκανε τη δουλειά της. Γιατί υπήρχαν σαφείς ενδείξεις. Ότι η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπισε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία ως διαρκές απαλλακτικό βούλευμα και εξασφάλισε ότι κάποιοι υπουργοί δεν θα βρεθούν τελικά αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αυτό αφορά το πώς η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη νομιμότητα και την ακεραιότητα, όχι το εάν υπήρχαν ποινικές ευθύνες υπουργών.
Επομένως, το εάν υπήρξαν ή όχι σκάνδαλα δεν είναι κάτι που θα το αποφασίσει η κυβέρνηση. Και αυτό γιατί πολύ απλά τα σκάνδαλα υπήρξαν και δεν τα «κατασκεύασε» η κυρία Κοβέσι.
Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι υπήρξε σοβαρό πρόβλημα με τις συμβάσεις για το σιδηροδρομικό δίκτυο και ξέρουμε πολύ καλά ότι εάν είχαν ολοκληρωθεί τα σχετικά έργα δεν θα είχε γίνει η τραγωδία των Τεμπών. Αυτό είναι ένα πραγματικό σκάνδαλο, με τραγικές επιπτώσεις, και έχει σημασία να διερευνηθεί και να αποδοθούν ευθύνες.
Ξέρουμε επίσης πολύ καλά ότι υπήρξε σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ότι υπήρξε εκτεταμένη διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων, καθώς ένας κομματικός μηχανισμός χρησιμοποιούσε πόρους για να διαμορφώσει ευνοϊκότερο πολιτικό συσχετισμό για τη Νέα Δημοκρατία.
Ξέρουμε ακόμη ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με αρκετές από τις συμβάσεις του Ταμείου Ανάκαμψης, είτε αυτό αφορούσε «στημένους διαγωνισμούς», είτε υπέρμετρες αμοιβές των διαφόρων εταιρειών συμβούλων και ότι για αυτόν τον λόγο αυτές οι υποθέσεις ερευνώνται. Ξέρουμε ότι υπάρχουν προβλήματα με άλλους διαγωνισμούς και προμήθειες.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασχολήθηκε και ασχολείται με τέτοιες υποθέσεις, ακριβώς γιατί υπάρχει ζήτημα διασπάθισης πόρων, κακοδιαχείριση, και διαφθοράς. Όχι επειδή έχει κάποιο γινάτι με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί υπάρχουν πραγματικά σκάνδαλα. Και όσο υπάρχουν θα συνεχίσει να τα ψάχνει, ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει σε όσους θεωρούν κανονικότητα τη κατασπατάληση πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα.
Άλλωστε, το τι συμβαίνει με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το πώς θα κάνουν τη δουλειά τους ευτυχώς δεν το καθορίζουν τα non papers μιας κυβέρνησης που πιάστηκε υπερβολικά πολλές φορές «με τη γίδα στην πλάτη». Το καθορίζουν η ευρωπαϊκή νομοθεσία και οι αρχές του κράτους δικαίου. Αυτές που η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί εύκολα να προσπερνά.
Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος