Η χώρα δεν έχει ανάγκη την ιδιωτική εξωτερική πολιτική του υπουργού Υγείας

Ξεκίνησαν οι πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να χαιρετίσει τις επιθέσεις και να εκφράσει τον θαυμασμό του για το Ισραήλ, τον λαό του και τον Ντόναλντ Τραμπ.
Προφανώς και ως πολίτης ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κάθε δικαίωμα να θαυμάζει το Ισραήλ, ακόμη και όταν αυτό βομβαρδίζει ή όταν κατηγορείται για γενοκτονία στη Γάζα. Ή να το θεωρεί χώρα – πρότυπο. Ή να εκφράζει τον θαυμασμό του για τον Αμερικανό πρόεδρο. Σε τελική ανάλυση αυτή είναι μια τοποθέτηση που τη συναντά κανείς στη Δεξιά και σε τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
Όμως, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ένας πολίτης. Δεν είναι καν απλώς ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που κάνει μια προσωπική πολιτική τοποθέτηση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι υπουργός της κυβέρνησης και αντιπρόεδρος του κόμματος. Και ως υπουργός της κυβέρνησης την εκπροσωπεί, ακόμη και εάν δεν είναι αρμόδιος για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Και η επίσημη θέση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε μέχρι στιγμής και από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και από τον αρμόδιο υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη έχει κινηθεί, όπως και των υπολοίπων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, στο πλαίσιο μιας έκκλησης να μην κλιμακωθεί ο πόλεμος και να υπάρξει προστασία των αμάχων και σεβασμός στο διεθνές δίκαιο.
Είναι μια τοποθέτηση που αποφεύγει να εκφραστεί ανοιχτά υπέρ ή κατά των ισραηλινών και αμερικανικών ενεργειών, και ταυτόχρονα υπερασπίζεται την ανάγκη να μείνουμε εντός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου. Είναι μια αρκετά μετρημένη τοποθέτηση που δείχνει επίγνωση ότι είναι μια δύσκολη φάση και χρειάζεται προσοχή.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με αυτή την τοποθέτηση, να την ήθελε πιο σαφή, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση, αλλά το σίγουρο είναι ότι είναι διαφορετική από αυτή του υπουργού Υγείας.
Και εδώ ακριβώς έγκειται το πρόβλημα. Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, ιδίως σε ταραγμένους καιρούς και σε μια εποχή που οι κανόνες ξαναγράφονται, οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική. Κάθε βήμα να σταθμίζεται. Κάθε δήλωση να γίνεται με τη μέγιστη προσοχή. Κα σίγουρα δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση ενός υπουργού.
Επαναλαμβάνω μου είναι απόλυτα κατανοητή η ανάγκη του υπουργού Υγείας να θέλει να προβληθεί. Να θέλει να είναι η «φωνή της παράταξης». Να θέλει να απαντήσει σε ιδεολογικούς αντιπάλους. Να θέλει να υπογραμμίσει ξανά αυτό που έχει πει κατ’ επανάληψη ότι ήταν λάθος του που κάποτε προώθησε τα αντισημιτικά βιβλία του Πλεύρη και ότι ο ίδιος πάντοτε ήταν πολέμιος του αντισημιτισμού, κάτι που επ’ ουδενί δεν θέλω να αμφισβητήσω. Όλα αυτά είναι θεμιτά.
Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να εμφανίζει την ελληνική κυβέρνηση να έχει πάρει μια θέση την οποία μέχρι τώρα τουλάχιστον ρητά δεν είχε πάρει.
Γιατί ακόμη και σε μια εποχή όπου όλα είναι υπόθεση δημοσιότητας και όπου οι πολιτικοί ενίοτε επιλέγουν να συμπεριφέρονται ακόμη και ως «τρολ», με κάποια πράγματα καλό είναι να μην παίζουμε. Γιατί, όπως και να το δει κανείς, άλλο πράγμα να θες να είσαι η «αυθεντική φωνή της παράταξης» ή ο εκπρόσωπος της «πραγματικής δεξιάς» και άλλο να γίνεσαι αυτόκλητος εκπρόσωπος της χώρας.    Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος