Έρευνα PwC: Σε τι ελπίζουν και τι φοβούνται οι Έλληνες εργαζόμενοι

Η έρευνα της πολυεθνικής συμβουλευτικής εταιρείας PwC για το τι ελπίζουν και τι φοβούνται οι εργαζόμενοι (Hopes and Fears Survey), πραγματοποιήθηκε το 2025 σε 48 μεγάλες οικονομίες. Συμμετείχαν σχεδόν 50.000 εργαζόμενοι, από 28 διαφορετικούς τομείς, από όλες τις βαθμίδες της εταιρικής ιεραρχίας: απλοί υπάλληλοι, μεσαίοι μάνατζερ μέχρι διευθυντικά στελέχη.
Τα αποτελέσματα για την Ελλάδα, που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, αποκαλύπτουν σημαντικές διαιρέσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους, ανάλογα με το ύψος του μισθού και την εργασιακή τους θέση.
Δημογραφικό προφίλ
Στην έρευνα της PwC στην Ελλάδα συμμετείχαν περίπου 840 εργαζόμενοι, από όλες τις περιφέρειες, με την πλειοψηφία να είναι από την Αττική (40%) και την Κεντρική Μακεδονία (19%).
Το δείγμα των εργαζομένων είναι κατανεμημένο ως προς το φύλο, την ηλικία, το επίπεδο εκπαίδευσης και τον εργασιακό ρόλο. Το 72% περιγράφονται ως «μη-μάνατζερ» – δηλαδή ανήκουν στην ευρεία δεξαμενή των απλών εργαζόμενων. Οι μάνατζερ είναι το 17% του δείγματος και ο ένας στους δέκα είναι ανώτερα στελέχη.
Όσο για την εκπροσώπηση ανά κλάδο, το 22% είναι δημόσιοι ή κυβερνητικοί υπάλληλοι. Άλλοι τόσοι δουλεύουν στις «αγορές καταναλωτή» – εννοώντας προφανώς το εμπόριο. Το 18% εντάσσεται στην υπερ-κατηγορία «βιομηχανία-μεταποίηση-υπηρεσίες». Άλλο ένα 11% εργάζονται στον κλάδο «τεχνολογία-media-επικοινωνία», και από 8% σε υγεία, χρηματοπιστωτικό τομέα και σε ενέργεια-υποδομές.
Τι δεν μας λέει η έρευνα
Η έρευνα για τους φόβους και τις ελπίδες του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού, αφιερώνει εκτενές κεφάλαιο στο ρόλο της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Μας λέει μεταξύ άλλων, ότι στην Ελλάδα το 53% των εργαζομένων έχουν χρησιμοποιήσει στην εργασία τους τεχνολογίες ΑΙ – ευθυγραμμισμένοι σχεδόν με τον αντίστοιχο παγκόσμιο ποσοστό (54%). Αντίστοιχα, το 10% χρησιμοποιούν καθημερινά μοντέλα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (GenAI), έναντι 14% του παγκόσμιου μέσου όρου.
Επίσης, ενώ στην παγκόσμια έρευνα υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για την επάρκεια του μισθού, δεν αναφέρονται στην ελληνική έρευνα. Για παράδειγμα, κατά μέσο όρο παγκοσμίως το 14% των εργαζομένων αδυνατεί ή δυσκολεύεται να πληρώσει λογαριασμούς . Το 42% τα καταφέρνει να πληρώσει, αλλά στο τέλος του μήνα δεν του μένει τίποτα ή περισσεύουν ελάχιστα. Συνολικά, το 2025 το 55% των εργαζομένων παγκοσμίως αντιμετώπισαν οικονομική πίεση, έναντι 52% το 2024.
H PwC δεν μας λέει ποιο ειναι το αντίστοιχο ποσοστό για την Ελλάδα. Ωστόσο από την ΕΛΣΤΑΤ γνωρίζουμε ότι το ποσοστό των νοικοκυριών που δυσκολεύονται να πληρώσουν λογαριασμούς ανέρχεται στο 41,8%. Αντίστοιχα, σύμφωνα με το ΙΟΒΕ πάνω από έξι στους δέκα καταναλωτές «μόλις που τα βγάζουν πέρα». Αν προσθέσουμε όσους αντλούν από τις οικονομίες τους για να βγει ο μήνας και όσοι έχουν χρεωθεί, προκύπτει ότι οι 8 στους 10 βιώνουν οικονομικές δυσκολίες. Τα ποσοστά δεν είναι άμεσα συγκρίσιμα με την έρευνα της PwC που αφορά αποκλειστικά εργαζόμενους, δίνουν ωστόσο ένα γενικό περίγραμμα.
Όταν οι μισθός δεν φτάνει
Οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι αναγκαίες, αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε τα ευρήματα της έρευνας, με βάση τα στοιχεία που δίνει η ελληνική PwC. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι που «παλεύουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς» – δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα – έχουν διαφορετικές αντιλήψεις από τους λίγους που «τους περισσεύουν χρήματα στο τέλος του μήνα».
Το ίδιο ισχύει για τον βαθμό εμπιστοσύνης στους προϊστάμενους. Η πλειονότητα των χαμηλόμισθων δεν τους εμπιστεύεται. Όσοι τα βγάζουν πέρα τσίμα-τσίμα είναι χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα και όσοι έχουν περίσσευμα μισθού νιώθουν πιο κοντά στην ηγεσία.
Το ίδιο ισχύει για το πόσο ορεξάτοι πηγαίνουν οι εργαζόμενοι στη δουλειά και αν νιώθουν περήφανοι για την εργασία τους. Εξυπακούεται ότι αν ο μισθός δεν φτάνει για να ζήσεις, δεν ξεχειλίζεις από ενθουσιασμό όταν έρχεται Δευτέρα.
Παρόλα αυτά ο ένας στους δύο χαμηλόμισθους πηγαίνει στη δουλειά με όρεξη, έστω και μία φορά την εβδομάδα. Την ίδια στιγμή, το 62% όσων δυσκολεύονται να πληρώσουν λογαριασμούς είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν περισσότερα καθήκοντα από όσα απαιτεί ο ρόλος τους.
Tι ζητάνε οι εργαζόμενοι
Σύμφωνα με την έρευνα της PwC, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα εκτός από τον μισθό θεωρούν εξίσου σημαντικό παράγοντα και την εργασιακή ασφάλεια.
Το 84% αξιολογεί την εργασιακή ασφάλεια ως «εξαιρετικά ή πολύ σημαντική» για να θεωρηθεί μια δουλειά κατάλληλη και ταιριαστή. Πρόκειται για υψηλότερο ποσοστό από τον παγκόσμιο μέσο όρο (79%). Οι οχτώ στους δέκα θεωρούν εξαιρετικά ως πολύ σημαντικό το να συνεργάζονται με αξιόλογους συναδέλφους και προϊσταμένους, όσο και το να ανταμείβονται και να προάγονται όσοι το αξίζουν (79% και στις δύο περιπτώσεις).
Εξίσου σημαντικό βρίσκουν το να συμβαδίζει η δουλειά με τις προσωπικές τους αξίες (78%). Δίνουν σχετικά λιγότερη σημασία στο κατά πόσο η δουλειά τους δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουν δεξιότητες που μπορούν να αξιοποιήσουν και αλλού ή να έχουν επιλογές στο πώς θα δουλέψουν (74%). Τελευταίος σε προτεραιότητα παράγοντας είναι το να «παρέχει η δουλειά ευκαιρίες εξέλιξης σε άτομα από λιγότερο προνομιούχες ομάδες», με το 64% να το θεωρεί σημαντικό.
Ποιοι εμπιστεύονται τους μάνατζερ
Τα ρετιρέ της μισθολογικής κλίμακας, τα πάνε καλύτερα με τους μάνατζερ. Το 60% των καλοπληρωμένων υπαλλήλων εμπιστεύεται τον άμεσο προϊστάμενό του. Το 61% θεωρεί ότι ο προϊστάμενός του πραγματοποιεί όσα λέει ότι θα κάνει. «Ο προϊστάμενός μου νοιάζεται για την ευημερία μου», απαντά το 55% των υψηλόμισθων.
Αντιθέτως, η πλειονότητα όσων δεν βγάζουν το μήνα (68%) και όσων τα καταφέρνουν ίσα ίσα (57%), δεν πιστεύουν ότι ο προϊστάμενός τους νοιάζεται πραγματικά για το αν ευημερούν ή όχι.
Ανασφάλεια και κόπωση
Εργασιακή ανασφάλεια βιώνει η πλειονότητα των χαμηλόμισθων (58%). Αντιθέτως το 71% όσων δεν αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες νιώθει σίγουρο για την ασφάλεια της δουλειάς του.
Η έρευνα της PwC εξετάζει επίσης τη διάθεση των εργαζομένων, καταγράφοντας τα συναισθήματα που νιώθουν, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Το 63% αισθάνονται ικανοποιημένοι με τη δουλειά τους, το 63% νιώθουν κουρασμένοι. Το 51% νιώθει ότι πνίγεται με υπερβολικά πολλά καθήκοντα. Πάνω από ένας στους δύο (53%) θα νιώσει έστω και μια φορά την εβδομάδα ενθουσιασμό και έμπνευση για τη δουλειά. Το 42% απαντάνε ότι νιώθουν θυμό και 32% ότι βαριούνται, τουλάχιστον μία μέρα την εβδομάδα.
Ωστόσο οι γυναίκες είναι πολύ πιο ζορισμένες από τους άντρες συναδέλφους τους. Νιώθουν σε μικρότερο ποσοστό έμπνευση και ενθουσιασμό (50% έναντι 55%), και περισσότερη εργασιακή κόπωση. Το 66% των γυναικών εργαζομένων νιώθουν κουρασμένες, έναντι 61% των αντρών. Αντίστοιχα, το 54% νιώθουν ότι «πνίγονται» στη δουλειά, έναντι 49% των αντρών.