Φτάνει! Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της κομματικής φιλοδοξίας και του πολιτικού παιχνιδιού

Στη βάση όλου αυτού του πολέμου ανακοινώσεων και δημοσιευμάτων τις τελευταίες μέρες σχετικά με την επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, μια σκέψη επανέρχεται στο μυαλό μου: ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι αρκετά έμπειρος στην πολιτική γενικά και στο χώρο της υγείας ειδικά, ώστε να γνωρίζει ότι εάν πήγαινε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, η υποδοχή δεν θα ήταν ακριβώς να τον ραίνουν με ροδοπέταλα.
Είναι ένα νοσοκομείο «θυμωμένο», γιατί ενώ είναι «πρώτης γραμμής», οι εργαζόμενοι σε αυτό γιατροί και νοσηλευτές, αισθάνονται ότι το έργο τους διαρκώς υπονομεύεται, ότι δεν έχουν τη στήριξη που χρειάζονται, ότι το υπουργείο δεν είναι στο πλευρό τους.
Είναι, ακόμη ένα νοσοκομείο που έχει μια ισχυρή παρουσία, δεκαετίες τώρα, συνδικαλιστών προερχόμενων από την Αριστερά, οι οποίοι μάλιστα έχουν σημαντικό κύρος όχι μόνο για τη συνδικαλιστική τους δράση και την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας αλλά και για την επιστημονική τους επάρκεια.
Ήταν, δηλαδή, «προδιαγεγραμμένο» ότι εκεί θα υπήρχε μαζική κινητοποίηση και διαμαρτυρίες.
Και όταν κάπου υπάρχει μαζική κινητοποίηση, και πάει και ένας υπουργός, συγκεντρώνονται και αστυνομικές δυνάμεις έχουμε το απαραίτητο «σκηνικό έντασης», για να χρησιμοποιήσω ένα δημοσιογραφικό κλισέ.
Ιδίως από τη στιγμή που – ας μη το ξεχνάμε και αυτό – διαμαρτυρίες τέτοιου είδους είναι ένας από τους τρόπους ώστε οι εργαζόμενοι σε έναν χώρο και οι συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι να εξασφαλίσουν ότι δημοσιότητα θα πάρουν και τα πραγματικά και σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και όχι μόνον η κορδέλα που θα κόψει ο υπουργός.
Γι’ αυτό και οργανώνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γιατροί και νοσηλευτές και όχι γιατί δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Μάλιστα, όπως επίσης γνωρίζει ο υπουργός Υγείας, ο χώρος των νοσοκομειακών γιατρών γενικά «επαγγελματίες συνδικαλιστές» δεν έχει. Δηλαδή, οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται είναι και μάχιμοι γιατροί. Για να το πω διαφορετικά, ο κ. Πάνος Παπανικολάου -ανεξαρτήτως αν συμφωνεί κανείς πολιτικά μαζί του ή με τον τρόπο που διεκδικεί ακόμη και δίκαια αιτήματα- είναι ένας ιδιαίτερα αξιόλογος νευροχειρουργός που δίνει καθημερινό αγώνα για να σώσει ζωές και σε κάθε περίπτωση είναι πολύ περισσότερο γιατρός από ό,τι είναι π.χ. ο κ. Γιάννης Παναγόπουλος τραπεζοϋπάλληλος.
Επειδή λοιπόν όλα αυτά τα γνώριζε ο κ. υπουργός Υγείας, αναρωτιέται κανείς γιατί παρ’ όλα αυτά επέλεξε όχι μόνο να πάει, αλλά και -κυρίως- με τον τρόπο και τη συνοδεία που πήγε στο νοσοκομείο στη Νίκαια. Γνωρίζω ότι θα μου πείτε ότι είχε κάθε δικαίωμα να πάει ως ο αρμόδιος υπουργός, ίσως και την υποχρέωση. Συμφωνώ, αλλά θα προσέθετα ότι όλοι οι υπουργοί ξέρουν πότε και κυρίως πώς να πάνε σε ένα χώρο χωρίς να υπάρξει αναστάτωση και ένταση. Η συνέχεια δε που έδωσε στα γεγονότα ενισχύει τις απορίες ως προς τις επιλογές του.
Εκτός και εάν εμμέσως το επεδίωκε, δηλαδή να δώσει την εικόνα ότι είναι ένας υπουργός «με έργο» που απέναντι του έχει τους «κακούς» συνδικαλιστές, που όμως αυτός δεν θα τους μηνύσει, γιατί είναι μεγαλόψυχος, αλλά έχει αρχίσει και να το μετανιώνει που ήταν τόσο μεγαλόψυχος και την επόμενη φορά δεν θα είναι και τότε θα έχουμε ποινικές και πειθαρχικές επιπτώσεις, και όλα αυτά να τα λέει και να τα ξαναλέει, να το αναπαράγουν τα ΜΜΕ, πρωτίστως τα «παραταξιακά» και στο τέλος όλοι να ασχολούμαστε μαζί του.
Και δεν είναι τόσο παράλογη αυτή η σκέψη, εάν αναλογιστούμε ότι έχει ανοίξει η γενική προεκλογική εκστρατεία για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, άρα και η μάχη του σταυρού, αλλά εμμέσως πλην σαφώς και η κούρσα για τη διαδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, όποτε αυτή προκύψει ως ανάγκη. Εύλογο είναι να έχουμε «πλασαρίσματα» σε αυτή την κατεύθυνση, και τα οποία προϋποθέτουν παραταξιακή δημοφιλία αλλά και ισχυρή καταγραφή σε επίπεδο σταυρών. Γιατί εάν δεν μπορείς να πρωτεύσεις σε σταυρούς στην περιφέρειά σου, πώς ελπίζεις ότι θα διεκδικήσεις ηγεσία;
Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την πολιτική φιλοδοξία, όταν αυτή οδηγεί στην παραγωγή έργου. Δεν έχω πρόβλημα εάν ένας υπουργός παράγει έργο στο υπουργείο και είναι αποτελεσματικός όχι γιατί πραγματικά ενδιαφέρεται να λύσει προβλήματα, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει ότι παίρνει αρκετούς σταυρούς για να επανεκλεγεί και αυξάνει τη δημοφιλία του, ώστε να μπορεί να προωθήσει την πολιτική φιλοδοξία του. Από ένα σημείο και μετά με νοιάζει στους πολιτικούς το αποτέλεσμα, το έργο, το εάν λύνονται ή όχι προβλήματα των κατοίκων αυτής της χώρας και όχι τα «ταπεινά» ή «υψηλά» κίνητρά τους. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το μόνο πολιτικό σύστημα που μπορεί να μετατρέψει την ατομική πολιτική φιλοδοξία σε κοινωνική προσφορά.
Εκεί, όμως, που αρχίζω και έχω πρόβλημα είναι όταν το πολιτικό παιχνίδι και η εύλογη φιλοδοξία οδηγεί σε καταστάσεις που δεν παράγεται έργο και δεν λύνονται προβλήματα, αλλά απλώς εξυπηρετείται η πολιτική φιλοδοξία και ο προσωπικός πολιτικός υπολογισμός.
Γιατί το εάν ένας υπουργός θα καταστεί «αμετακίνητος» σε έναν ανασχηματισμό, επειδή σε αντίθετη περίπτωση θα είναι ως εάν ο πρωθυπουργός να δικαιώνει τους «κακούς» (τους συνδικαλιστές, την αντιπολίτευση κ.λπ.) που επιτίθεντο κατά αυτού του υπουργού, δεν μπορεί να γίνει με τίμημα περιττή αναστάτωση του δημοσίου συστήματος υγείας, συγκρούσεις και εντάσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, και κυριαρχία μιας εικόνας που απλώς υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην ικανότητα του κράτους να ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους.
Διότι καλό και κατανοητό και σεβαστό σε τελική ανάλυση το πολιτικό παιχνίδι και το χρηματιστήριο της πολιτικής φιλοδοξίας και το να θες να είσαι ο «ήρωας της παράταξης», αλλά κάποια στιγμή πρέπει να χαράσσεται μια κόκκινη γραμμή και να ασχολούμαστε με τα σοβαρά προβλήματα.
Και τότε αυτό που χρειάζεται δεν είναι ούτε αναρτήσεις του τύπου «την άλλη φορά δεν θα είμαι τόσο μεγαλόψυχος», ούτε συνεχείς δηλώσεις, ούτε «δείτε το βίντεο τι μου κάνουν», ούτε θεατρινισμοί. Χρειάζεται διάλογος με τους ανθρώπους που εργάζονται στο δημόσιο σύστημα υγείας, ή στον όποιον άλλο νευραλγικό τομέα του κράτους, σεβασμός απέναντι στην αγωνία που εκφράζουν και τα αιτήματα που διατυπώνουν και πραγματική προσπάθεια, ώστε, στο μέτρο του δυνατού, να λυθούν προβλήματα. Ένας διάλογος χωρίς κανάλια, χωρίς ΜΑΤ, χωρίς ντουντούκες και συνθήματα, με βασικές προϋποθέσεις ένα τραπέζι και καρέκλες ώστε να χωρέσουν όλοι και ειλικρίνεια. Με σκοπό προφανώς όχι να συμφωνήσουν σε όλα, ούτε να κάνουν θαύματα, αλλά να λύσουν κάποια προβλήματα που να εξασφαλίζουν ότι οι πολίτες θα μπορούν να πάνε στο ΕΣΥ για να βρουν τη γεια τους.     Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος