Σαν σήμερα 27/2, Κι’ ενώ έπαιζαν το τάβλι τους αμέριμνοι τους ήρθε το ταβάνι στο κεφάλι: το «Πανελλήνιον» κατέρρευσε!

Κι’ ενώ έπαιζαν το τάβλι τους αμέριμνοι τους ήρθε το ταβάνι στο κεφάλι... Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου του 1919. Η Ελλάδα βίωνε σχεδόν ανέμελες μέρες του Μεσοπολέμου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο ακαταμάχητος Πρωθυπουργός, η Μικρασιατική Καταστροφή απείχε επτά χρόνια που σιγά σιγά επούλωναν πληγές και η είδηση που ακούστηκε εκείνη την ημέρα έπεσε σαν κεραυνός: το καφενείον-εστιατόριον (αυτοπροσδιοριζόταν τότε ως Καφεζυθεστιατόριον ή γαλλιστί: Cafe-Restaurante-Brasserie) «Πανελλήνιον», που βρισκόταν στον αριθμό 59 της οδού Πανεπιστημίου, στη γωνία με την Εμμανουήλ Μπενάκη κατέρρευσε!
Το «Πανελλήνιον» αποτελούσε μαζί με το ακριβώς απέναντί του, διάσημο γαλακτοπωλείο «Ηνωμένα Βουστάσια», πόλο έλξης για την πνευματική, κοινωνική και οικονομική αριστοκρατία της τότε εποχής. Λίγο μετά το μεσημέρι ένας υπόκωφος τρομακτικός θόρυβος υποχρέωσε τους θαμώνες να τρέξουν έξω από το «Πανελλήνιον» πανικόβλητοι. Γρήγορα, όμως επέστρεψαν, όταν διαβεβαιώθηκαν πως «…δεν ήταν τίποτα ανησυχητικό· απλώς γίνονταν έργα στο υπόγειο»· έτσι τους είπαν.Λίγην ώρα μετά, όμως, ένας νέος θόρυβος περισσότερο τρομακτικός από τον προηγούμενο έκανε ολόκληρη την οδό Πανεπιστημίου να φοβηθεί και όχι αδίκως. Η πτέρυγα του «Πανελλήνιον» εκείνη που «έβλεπε» στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη (τότε Προαστίου) κατέρρευσε! Οι τοίχοι έπεσαν με κρότο και καταπλάκωσαν πελάτες, που απολάμβαναν τον καφέ τους ή έπαιζαν τάβλι.
Από τα ερείπια ανασύρθηκαν (όπως λέγεται) έξι άνθρωποι νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο διάσημος δημοσιογράφος της εποχής- αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» Γεώργιος Νίκολης.
Και την επομένη, όπως συνήθως συμβαίνει, αναζητήθηκαν οι υπεύθυνοι για να λογοδοτήσουν και- συνήθως- δεν λογοδοτούν ποτέ. Ο Αντώνιος Φιξ- της γνωστής οικογενείας- ιδιοκτήτης του κτηρίου αλλά και σύμφωνα με τον νόμο υπεύθυνος των εργασιών, συγκέντρωσε τα πυρά του Τύπου. Αποδείχτηκε ότι η άδεια που είχε εκδοθεί αφορούσε μόνο το άνοιγμα μιας πόρτας και όχι για την επέκταση της πτέρυγας στο παλιό κτίριο. Επίσης κάτι αδιανόητο: κατά τις εργασίες και ενώ το κατάστημα ήταν γεμάτο κόσμο, οι εργάτες χρησιμοποιούσαν δυναμίτες για να ρίξουν τοίχους· στο τέλος έριξαν το μαγαζί!
Το κτίριο αποκαταστάθηκε, οι άνθρωποι «έφυγαν» για να μην ξαναγυρίσουν πίσω και το «Πανελλήνιον» λειτούργησε και πάλι σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό και επέζησε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’50 όταν και κατεδαφίσθηκε. Στις μέρες μας ένα «Πανελλήνιο» υποδέχεται τους φανατικούς θαμώνες του στο κτήριο της γωνίας Σόλωνος και Μαυρομιχάλη.