Η γενιά που δεν έχει τίποτα να χάσει: Είναι αυτές οι πραγματικές αιτίες που σπρώχνουν τους νέους στους δρόμους;

Η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αθόρυβη αλλά έκρυθμη κρίση, καθώς μια νέα μεγάλη έρευνα του Πανεπιστημίου Columbia κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την κατακόρυφη πτώση της ψυχικής υγείας των νέων παγκοσμίως.
Η μελέτη αυτή, που ανέλυσε δεδομένα από 50.000 άτομα σε 92 χώρες, αποκαλύπτει ότι οι νεότερες γενιές στερούνται πλέον θεμελιωδών στοιχείων ευεξίας, όπως η ζωτικότητα και η ψυχική ανθεκτικότητα.
Αυτό το ψυχικό αδιέξοδο δεν μένει πια κλεισμένο σε τέσσερις τοίχους. Έχει μετατραπεί σε καύσιμο για κοινωνική έκρηξη.
Από τις φοιτητικές εστίες του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της Αθήνας, του Βερολίνου και του Μιλάνου, η νέα γενιά ξεσηκώνεται και αντιδρά δυναμικά απέναντι στο διαρκές άγχος, την εργασιακή εξουθένωση και την οικονομική αβεβαιότητα.
Οι Ευρωπαίοι νέοι αρνούνται να συμβιβαστούν με ένα μέλλον χαμηλών προσδοκιών.
Ευθυγραμμισμένοι με τις δραματικές προειδοποιήσεις των επιστημόνων, μετατρέπουν την υπαρξιακή τους απογοήτευση σε μια συλλογική, οργισμένη κραυγή, καταλαμβάνοντας τους δρόμους και απαιτώντας από τους ηγέτες άμεσες, ριζικές πολιτικές δεσμεύσεις για τη διασφάλιση της ζωής και της αξιοπρέπειάς τους.
Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι οι νέοι αισθάνονται εγκλωβισμένοι σε ένα παρόν γεμάτο burnout και ανασφάλεια, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στο ότι το μέλλον θα τους προσφέρει σταθερότητα και ευκαιρίες.
Τι δείχνουν τα ευρήματα της μελέτης
Ειδικότερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, η ψυχική υγεία παρουσιάζει εξασθένηση, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους ανθρώπους. Αντίθετα, η μελέτη διαπίστωσε θετικά σημάδια για τους ηλικιωμένους.
Τα ευρήματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Social Indicators Research.
«Αυτά τα ευρήματα είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό σημάδι για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής οι οποίοι πρέπει να δώσουν λύσεις που είναι απαραίτητες για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας των νέων ή εκείνων που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα» λέει o Κάι Ρουγκέρι, κύριος συγγραφέας, καθηγητής πολιτικής και διαχείρισης υγείας, Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
«Στην πραγματικότητα, αποτελούν ένα κόκκινο φως που αναβοσβήνει, καθώς ολόκληροι πληθυσμοί ήδη αγωνίζονται και αισθάνονται ότι η ανθεκτικότητά τους έχει μειωθεί αισθητά και δεν αφορά μόνο μια ανησυχία για ένα αβέβαιο μέλλον. Οι ηγέτες δεν μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν αόριστες κοινοτοπίες που υπονοούν επενδύσεις σε μη συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ψυχικής υγείας» λέει η ίδια.
Όπως αναφέρει θα πρέπει να αναλάβουν (οι πολιτικοί) συγκεκριμένες δεσμεύσεις για σημαντικές δράσεις:

• να διασφαλίσουν τα μέσα διαβίωσης ενόψει των απωλειών θέσεων εργασίας που προκαλούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη,
• να αντιμετωπίσουν τους παράγοντες που οδηγούν στην επαγγελματική εξουθένωση σε νέους και σε ηλικία εργασίας πληθυσμούς και
• να λάβουν μέτρα που θα δημιουργήσουν εμπιστοσύνη για μελλοντικές ευκαιρίες.

«Όλα αυτά» όπως συμπληρώνει «πρέπει να υποστηριχθούν με τη βελτίωση της πρόσβασης στη φροντίδα για ψυχικές ασθένειες. Η μη τήρηση αυτού δεν αποτελεί μόνο απειλή για το μέλλον, αλλά και για εδώ και τώρα», καταλήγει o Ρουγκέρι.
Η έρευνα, η οποία διεξήχθη κυρίως διαδικτυακά, έθεσε στους ερωτηθέντες 10 ερωτήσεις σχετικά με την ψυχική υγεία, καταγράφοντας μια ποικιλία διαστάσεων, όπως συναισθήματα ικανότητας, αισιοδοξίας, αυτοεκτίμησης, θετικού συναισθήματος, δέσμευσης και ζωντάνιας, μεταξύ άλλων. Ακολουθούσαν πρόσθετες μετρήσεις κοινών ψυχικών διαταραχών όπως το στρες, η κατάθλιψη και το άγχος, καθώς και η συνολική ικανοποίηση από τη ζωή. Οι ερευνητές συνέλεξαν επίσης δημογραφικές πληροφορίες σχετικά με την ηλικία, το φύλο, τον πλούτο, την απασχόληση και άλλα.
Κενό αισιοδοξίας
Οι διαστάσεις της ψυχικής υγείας με την υψηλότερη βαθμολογία ήταν οι σχέσεις, το νόημα, η ικανότητα, η δέσμευση και η αυτοεκτίμηση.
Αυτό το εύρημα μπορεί να υποδηλώνει ότι τα άτομα αυτοαξιολογούνται θετικά, αλλά είναι αρνητικά απέναντι σε εξωτερικούς παράγοντες που μειώνουν την ευημερία τους.
Με άλλα λόγια, μπορεί να αισθάνονται γενικά θετικά για τις προσωπικές τους συνθήκες και εμπειρίες, αλλά γεγονότα πέρα ​​από τον έλεγχό τους (πολιτική και οικονομική αστάθεια) προκαλούν σημαντική βλάβη (φόβος, άγχος, επαγγελματική εξουθένωση).
Αυτό ευθυγραμμίζεται με αναφορές για «κενά αισιοδοξίας» μεταξύ αυτού που βλέπουν οι άνθρωποι για τη δική τους ζωή και αυτού που βλέπουν για την κοινωνία γενικότερα.
Εισόδημα, εκπαίδευση, απασχόληση, συνθήκες διαβίωσης
Τα άτομα που εργάζονταν και εκείνα με υψηλότερα εισοδήματα έτειναν να έχουν καλύτερη ψυχική υγεία και ευεξία. Δεν υπήρχε όριο. Όσο περισσότερους πόρους είχαν, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα.
Σε αντίθεση με τις αφηγήσεις σχετικά με τη φθίνουσα αξία της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η κατοχή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή χαμηλότερης εκπαίδευσης συσχετίστηκε με χαμηλότερη ευημερία σε πολλές χώρες.
Κάθε επιπλέον επίπεδο μορφωτικού επιπέδου συνδέθηκε με υψηλότερες βαθμολογίες ψυχικής υγείας και ευεξίας.
Το να μην ζουν μόνοι ωφέλησε επίσης την ευημερία. Τα μεγαλύτερα νοικοκυριά ανέφεραν υψηλότερες βαθμολογίες. Ομοίως, τα άτομα που εργάζονταν σε υβριδικές ρυθμίσεις σημείωσαν καλύτερη βαθμολογία από εκείνα σε πλήρως απομακρυσμένες θέσεις.
Οι συγγραφείς της μελέτης εικάζουν ότι ορισμένοι νέοι που προσφέρθηκαν εθελοντικά να συμμετάσχουν ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν συγκεκριμένα επειδή αισθάνονται ότι οι ανησυχίες τους σχετικά με την ψυχική υγεία δεν έχουν αντιμετωπιστεί.
Ομοίως, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμμετέχοντες μπορεί να ήταν αυτοί που ήταν πιο ικανοί να το κάνουν λόγω της συνολικής συνδεσιμότητας (δηλαδή, του τρόπου με τον οποίο ενημερώθηκαν για την έρευνα εξαρχής) και των επιπέδων ζωτικότητας (δηλαδή, απαιτήθηκε κάποια ενέργεια και κίνητρο για την ολοκλήρωση της έρευνας).
Ωστόσο, αυτοί οι παράγοντες από μόνοι τους δεν μπορούν να εξηγήσουν ολόκληρο το αποτέλεσμα για ένα τόσο μεγάλο δείγμα, καταλήγουν οι συγγραφείς.