
Γιατί μπορεί να παραιτήθηκε ο Τσαβδαρίδης για ένα περιστατικό μικροπαραβατικότητας, από αυτά που ξέρουμε ότι συμβαίνουν αλλά περιμένουμε να μην αφορούν υπουργούς, αλλά έσπευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να πει ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Ούτε είναι τυχαίο ότι παράλληλα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα επειδή ο υφυπουργός Ενέργειας όταν ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού για ενεργειακά ζητήματα είχε ομόλογα της ExxonMobil, επιμένοντας ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα σύγκρουσης συμφερόντων. Ούτε υπάρχει κανένα θέμα, υποστηρίζει η κυβέρνηση, επειδή ο νέος υφυπουργός Εσωτερικών Β. Λιάκος έχει μια αδερφή που έχει λογιστικό γραφείο και έχει πάρει πλήθος απευθείας αναθέσεις από ΟΤΑ.
Και αυτό γιατί ανεξαρτήτως ρητορικής, αυτή η κυβέρνηση επιμένει να θεωρεί ότι όλα αυτά δεν την αφορούν. Όχι γιατί έχει κάποιους αυστηρούς εσωτερικούς κανόνες ως προς τη συμπεριφορά υπουργών, βουλευτών και πολιτευτών, ούτε γιατί έχει θεσμοθετήσει διαδικασίες επιπλέον ελέγχων. Αλλά επειδή κινείται με την πεποίθηση ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που δικαιούται πραγματικά να κυβερνήσει τη χώρα και οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ήταν μια καταστροφή, μπορεί ακόμη και να αντιμετωπίζει πιο ελαστικά τους κανόνες, αρκεί να μην γίνεται με τρόπο υπερβολικά εμφανή.
Αυτή η κουλτούρα ότι επειδή είμαστε η μόνη κυβέρνηση που μπορεί να κρατά τα ηνία τα χώρας, οι κανόνες δεν ισχύουν, έχει φανεί από καιρό.
Είχε φανεί για παράδειγμα όταν στο πλαίσιο του «επιτελικού κράτους» θεωρήθηκε ότι αυτό που χρειάζεται είναι να αποκτήσει το Μέγαρο Μαξίμου την τεχνική ικανότητα να «ακούει» τις συνομιλίες υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, στελεχών της ΕΥΠ, πολιτικών και δημοσιογράφων, ακόμη και εάν αυτό παραβίαζε όλη τη σχετική νομοθεσία και ακόμη και εάν για να μπει μπροστά το σχέδιο δόθηκε η δυνατότητα σε ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων και αλλοδαπών, να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις παρακολουθήσεις διαμορφώνοντας υπόνοιες ακόμη και για κατασκοπεία. Αλλά, τότε η κουλτούρα ήταν ότι το Σύνταγμα αναστέλλεται όταν πρόκειται για τη διευκόλυνση της παραμονής αυτής της κυβέρνησης στην εξουσία.
Το είδαμε αυτό σε σχέση με την τραγωδία των Τεμπών, για την οποία η κυβέρνηση επέμεινε να μην αναλαμβάνει καμία ευθύνη ούτε για την καθυστέρηση σημαντικών έργων, ούτε για το «μπάζωμα», και ακόμη και η συναίνεσή της στην παραπομπή Καραμανλή και Τριαντόπουλου έγινε ως παραχώρηση στην κοινή γνώμη και όχι ως πραγματική παραδοχή ότι δικά της σφάλματα και παραλείψεις συνέβαλαν στην τραγωδία.
Το είδαμε σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ όπου η κυβέρνηση όχι μόνο υποστήριξε ότι ουδέποτε υπήρξε κομματικό σχέδιο για εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πόρων για τη διαμόρφωση ευνοϊκότερων εκλογικών συσχετισμών και ότι όλα ήταν υπόθεση κάποιων «επίορκων υπαλλήλων», αλλά και προστάτευσε υπουργούς από οποιαδήποτε δίωξη εκμεταλλευόμενη την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία.
Το είδαμε στον τρόπο που η κυβέρνηση μοίρασε μεγάλο μέρος από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης με σκοπό όχι τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, αλλά τη δημιουργία ενός συμπλέγματος εταιρειών που είδαν τα έσοδα και την κερδοφορία τους να εκτινάσσονται, εταιρειών που με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος.
Το βλέπουμε στον τρόπο που υπουργοί δεν έχουν πρόβλημα να διαφημίζουν συγκεκριμένες επιχειρήσεις ακόμη και όταν αυτές πλησιάζουν την έννοια του κομπογιαννιτισμού.
Το βλέπουμε όλες τις φορές όπου δεν φταίει η κυβέρνηση και οι υπουργοί αλλά το «βαθύ κράτος» παραβλέποντας βέβαια το γεγονός ότι ήταν ακριβώς η κυβέρνηση που ευθύνεται για τη στελέχωσή του αφού κυβερνά τόσα χρόνια.
Όλα αυτά αποτυπώνουν όχι μια κυβέρνηση που αντιμάχεται τη διαφθορά, αλλά το ακριβώς αντίθετο: την ενδημική διαφθορά στην οποία οδηγεί η αλαζονεία της εξουσίας και η αντίληψη ότι οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους. Μόνο που η χώρα έχει ανάγκη μια κυβέρνηση που όντως να τηρεί τους κανόνες. Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια
Δεν βρέθηκαν σχόλια γι'αυτό το άρθρο.
Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει το άρθρο χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα