4 εικόνες & 300 λέξεις για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό Καραμανλή

Η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ να εξαιρέσει την περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή  από την εξεταστική επιτροπή που θα διερευνήσει τις ευθύνες για τα μνημόνια πυροδότησε εκτός από απορίες και μειδιάματα και οξείες αντιδράσεις.   Συγκεκριμένα, επιβεβαιώνοντας το αφήγημα για το υπόγειο φλερτ του Αλέξη Τσίπρα με τον Κώστα Καραμανλή, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε η επιτροπή να εξετάσει τις πολιτικές ευθύνες των πρώην πρωθυπουργών Γιώργου Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήμου και Αντώνη Σαμαρά, αλλά και των πρώην υπουργών οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου και Ευάγγελου Βενιζέλου, σφυρίζοντας αδιάφορα για το όργιο σπατάλης την περίοδο 2004-2009.

Για 270 ψωροεκατομμύρια το κάνετε θέμα. Ντροπή σας!

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΚΥΛΑΚΑΚΗΣ
Πρόεδρος της «Δράσης»,ευρωβουλευτής, 

μέλος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και 

Δημοκρατών για την Ευρώπη

Την περασμένη Δευτέρα έγινε γνωστό σε απάντηση που έδωσε σε ερώτηση μου ο Επίτροπος της ΕΕ Αλμούνια ότι τα δύο κυβερνητικά κόμματα ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, δεν εξυπηρετούν κανονικά τα δάνειά τους. Η Νέα Δημοκρατία, διά του κ. Μουρούτη, στενού συνεργάτη του κ. Σαμαρά, επιχείρησε να ψελλίσει κάτι περί κανονικής εξυπηρέτησης, αλλά μετά όταν τους ζητήθηκε να δώσουν λεπτομέρειες σιώπησε αιδημόνως. Το ΠΑΣΟΚ προτίμησε να σιωπήσει εντελώς. Τα περισσότερα συστημικά μέσα ενημέρωσης δεν ανέφεραν καν το θέμα.

Γιατί να ασχοληθούν όμως; Τι σημασία έχουν 270 εκ. ψωροεκατομμύρια που θα κληθεί να πληρώσει ο φορολογούμενος! Ισοδυναμεί με ένα φόρο 100 ευρώ το μήνα σε πενήντα χιλιάδες π.χ. αυτοαπασχολούμενους για πέντε χρόνια. Μικροπράγματα, δηλαδή (εκτός αν είσαι ο αυτοαπασχολούμενος που τα πληρώνει). Έτσι λοιπόν κι εγώ που παρακολουθώ το θέμα από το 2011 (όταν το πρωτοάνοιξα με ερώτησή μου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή), έχω αρχίσει να κάνω –όπως βλέπετε κι από τον τίτλο– την αυτοκριτική μου. Τι θέλω κι ανακατεύομαι;

Κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα

Στις χώρες με τον υψηλότερο κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης τοποθετεί την Ελλάδα η ετήσια έκδοση του βρετανικού Economist, με τον τίτλο «Ο κόσμος το 2014», όπως τόνισε ο διευθυντής σύνταξης του περιοδικού Ντάνιελ Φράνκλιν, κατά την παρουσίαση της έκδοσης σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Στην ίδια εκδήλωση, ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, Κωνσταντίνος Μίχαλος, και ο πρόεδρος του ΣΕΛΠΕ, Αντώνης Μακρής, μίλησαν για εξαντλούμενες αντοχές της ελληνικής κοινωνίας λόγω των επιπτώσεων της συνεχιζόμενης λιτότητας και της ύφεσης της οικονομίας. Και οι δύο εκτίμησαν ότι έως σήμερα το μεγαλύτερο βάρος έχει σηκώσει ο ιδιωτικός τομέας σε αντίθεση με τον δημόσιο.

Νέος εκλογικός νόμος, ριζική τομή με το παρελθόν

Ομιλία στο Προοδευτικό Forum, το Σαββατοκύριακο
Αναγνωρίζω ότι αμφισβητώ στερεότυπα δεκαετιών, με κριτική και αυτοκριτική ματιά, άρα παρακαλώ μην βιαστείτε να αντιδράσετε είτε θετικά είτε αρνητικά.
1) Ο εκλογικός νόμος δεν είναι ούτε τεχνικό ούτε δευτερεύον ζήτημα. Ο εκλογικός νόμος είναι τόσο σημαντικός για το είδος του πολιτικού προσωπικού που παράγεται από κάθε εκλογική αναμέτρηση όσο σημαντική είναι η μηχανή, το μέσον παραγωγής για το προϊόν που παράγεται σε κάθε εργοστάσιο. Α μηχανή παραγωγής παράγει α προϊόν . Β μηχανή παραγωγής παράγει β προϊόν.
2) Εάν στον δημοσιονομικό γκρεμό το 2009 γνωρίζουμε πια καλά ότι μας οδήγησε η δημαγωγική πλευρά του χθες δηλαδή: ο παλαιοκομματικός λαϊκισμός, η πελατειακή διαχείριση του κράτους από πολιτικούς, επιχειρηματίες, συνδικαλιστές και δημοσιογράφους, καθώς και η διαφθορά, τότε στον παλαιοκομματικό λαϊκισμό,την πελατειακή διαχείριση και τη διαφθορά τι μας οδήγησε και τι δεν μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε;
Με άλλα λόγια όλα τα παραπάνω πριν καταστούν αιτίες της χρεοκοπίας μήπως ήταν προηγουμενως αποτελέσματα άλλων βαθύτερων αιτιών ;
Δηλαδή μήπως πρέπει να βαθύνουμε το επίπεδο της ανάλυσης και να διερωτηθούμε κατά πόσο δεν είναι η δημαγωγία στο DNA του ελληνικού πολιτικού προσωπικού αλλά οτι μήπως ύπαρχουν βαθυτεροι μηχανισμοί που παράγουν και αναπαράγουν ανεξάρτητα από προθέσεις, συγκυρίες και ηλικίες τον παλαιοκομματισμό και την πελατειακή λογική;

Αυτή είναι η Ελλάδα; Είναι το καλοκαίρι του Ρέμου και του Κιάμου.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΠΑΝΟΥ
Μετά το αντιμνημονιακό πάρτυ των πούρων και της σαμπάνιας στο Nammos της Μυκόνου, ήρθε η ώρα να μυηθούμε στα μυστήρια της Χαλκιδικής. Μπήκε λουκέτο σε μπουζουκτσίδικο της κοσμικής περιοχής της Καλλιθέας για φορολογικές παραβάσεις και το κατάστημα λειτούργησε κανονικά. Καμιά 500αριά άτομα απολάμβαναν Κιάμο, ούτε μία απόδειξη. Για να σωθούν τα προσχήματα τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος της περιοχής αλλά οι ιδιοκτήτες δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες του νόμου. Aντί γι αυτό σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συνελήφθησαν οι περίφημοι «αυτοφωράκηδες», υπάλληλοι των 700 ευρώ που εκπροσωπούν το αφεντικό όταν σκουραίνουν τα πράγματα. Ετσι, από τη μια πλευρά έχουμε την υποκρισία των αρχών που κάνουν το καθήκον τους, τον έλεγχο, και μετά δεν εφαρμόζουν την απόφαση, την αναστολή λειτουργίας, πόσο μάλλον δεν αγγίζουν τα μαύρα χρήματα. Από την άλλη, έχουμε τα προκλητικά μηνύματα των μπουζουκαρχών, που ενημέρωσαν μέσω facebook το κοινό ότι θα συνεχίσουν κανονικά να βάζουν φωτιά στην πίστα, σε μια επίδειξη ανυπακοής πολύ δημοφιλή σε όσους βαφτίζουν αγανάκτηση το ξεχαρβάλωμα.

ΝΕΡΙΤ σαν την παλιά ΕΡΤ

Η προκήρυξη για τις προσλήψεις στο μεταβατικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα χαρακτηρίζεται από μια «εμμονή της κυβέρνησης στις καταστροφικές πελατειακές σχέσεις του παρελθόντος», όπως καταγγέλλει η Δράση σε ανακοίνωσή της. Όταν αποκλείονται από την προκήρυξη οι νέοι, απολυμένοι και ικανότεροι του ιδιωτικού τομέα τότε «ποιος είναι λόγος που οδηγηθήκαμε μέσω αντικοινοβουλευτικών μεθοδεύσεων σε μεγάλη πολιτική κρίση, εξαιτίας της οποίας φθάσαμε ένα βήμα πριν από τις εκλογές, επαναφέροντας το κλίμα αβεβαιότητας και ανησυχίας στην ελληνική κοινωνία», διερωτάται η Δράση.
Όπως αναφέρει ενδεικτικά η Δράση, «νέος 31 ετών, αριστούχος με βαθμό πτυχίου 9, με μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο (συναφείς στον τομέα) και πενταετή εργασιακή εμπειρία σε ιδιωτικό ραδιοτηλεοπτικό μέσο λαμβάνει 1080 μονάδες μοριοδότησης, ενώ υπάλληλος της πρώην ΕΡΤ με εξαετή προϋπηρεσία, κάτοχος πτυχίου με βαθμό 5, χωρίς άλλα τυπικά προσόντα, λαμβάνει 1120 μονάδες μοριοδότησης και προσλαμβάνεται.

Δεν είναι ώρα να παίζουμε με τις τύχες της χώρας

Ηλίας Α. Μόσιαλος
Ηχώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή. Είναι πολύ κοντά στο να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα και να αποκαταστήσει πλήρως την διεθνή αξιοπιστία της. Κάθε οπισθοδρόμηση με βάση προσωπικές ή κομματικές μικροπολιτικές λογικές θα ακυρώσει τις μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι φανερό ότι και οι Ευρωπαίοι και οι ελληνικές κυβερνήσεις έκαναν λάθη στην διαχείριση της κρίσης. Δεν υπήρχε ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, ούτε μηχανισμοί αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών - μελών της Ε.Ε. και κοινές δημοσιονομικές πολιτικές. Η Ελλάδα μείωσε τα πρωτογενή ελλείμματά της από τον Ιούνιο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2011 κατά 21 δις ή 84%. Τέτοιου μεγέθους δημοσιονομική προσαρμογή δεν έχει γίνει ποτέ στον κόσμο. Δυστυχώς, η δημοσιονομική προσαρμογή δεν συνοδεύτηκε από πολιτικές που θα αντιμετώπιζαν τις αιτίες των προβλημάτων όπως η αλλαγή του πολιτικού συστήματος, το σπάσιμο των μονοπωλιακών και ολιγοπολιακών δομών και η ριζική αναπροσαρμογή του δημόσιου τομέα.

Γαμώτο! Η Λίστα δεν είχε αυτούς που θέλαμε!

Αυτά συμβαίνουν όταν περνάς μεγάλα διαστήματα αναμονής: Τελικά οι προσδοκίες σου μεγεθύνονται σε τέτοιο βαθμό, που όταν τελικά αντικρύσεις την πραγματικότητα (αυτή τέλος πάντων, την κατά Hot Doc πραγματικότητα), να σου φαίνεται λίγη.

Ας το ομολογήσουμε: Από τη λίστα Λαγκάρντ, δεν περιμέναμε να μάθουμε. Περιμέναμε να επιβεβαιώσουμε αυτό που ήδη «ξέραμε» (ή τέλoς πάντων αισθανόμασταν ότι ξέρουμε). 

Περιμέναμε να δούμε ονόματα κοσμικών που χρόνια τώρα μας κοιτούσαν από τις ξαπλώστρες τους στην Ψαρρού, μέσα από τις σελίδες των περιοδικών. Περιμέναμε να δούμε επιτυχημένους και αυτοδημιούργητους επιχειρηματίες με υψηλό προφίλ, που χρόνια τώρα μας γάνωναν τα αυτιά για την τέλεια ζωή τους. Και περιμέναμε καλλιτέχνες και μεγαλοδημοσιογράφους που χρόνια τώρα κουνάνε επτιμητικά δάχτυλο και ηθικολογούν (ο κωμικός Τράγκας δεν μετράει, έτσι κι αλλιώς).

Η Λίστα Λαγκάρντ, είχε συμπυκνώσει την επιθυμία για εκδίκηση, όλων αυτών των χρόνων που κάναμε υπομονή. Και αντί επιτέλους να μας ανταμείψει και να δούμε όλους αυτούς τους επώνυμους να πέφτουν να συντρίβονται και να μας ζητάνε συγγνώμη (a la maniere Λάκης Γαβαλάς π.χ.), ξαφνικά βρισκόμαστε μπροστά σε νοικοκυρές και αγνώστους.