Ανιστόρητος ο παραλληλισμός μεταξύ των ομογενών προσφύγων από τη Σμύρνη και των σύγχρονων ετερόκλητων μεταναστευτικών ροών.

ΑΘΗΝΑ, 1922... Προσφυγικός καταυλισμός 

έξω από το Ηφαιστείον. Μικρασιάτισσες 

επιδίδονται στη χειροτεχνία στον ιερό χώρο

των Ιώνων τον αφιερωμένο στον Ήφαιστο 

και στην Αθηνά Εργάνη.

Τα τελευταία χρόνια υποστηρίζεται σκοπίμως ένας ανιστόρητος παραλληλισμός μεταξύ των ομογενών προσφύγων από τη Σμύρνη και των σύγχρονων ετερόκλητων μεταναστευτικών ροών. Αυτός ο παραλληλισμός είναι τουλάχιστον ατυχής, για να μην πω ότι γίνεται εκ του πονηρού προκειμένου να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του ελληνικού λαού εσφαλμένοι χειρισμοί και συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές με τις οποίες η πλειοψηφία διαφωνεί.
Διότι, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ιστορικά φαινόμενα, με διαφορετικά αίτια, διαφορετικό ιστορικό υπόβαθρο, διαφορετικές συνθήκες, συγκυρίες και αφορμές εκδήλωσης και διαφορετικές συνέπειες. Οι ομοιότητες είναι μόνο στο φαίνεσθαι, όσο κι αν κάποιοι πασχίζουν να πείσουν για το αντίθετο.
Ο μικρασιατικός ελληνισμός δεν μετανάστευσε από δική του επιλογή αναζητώντας απλώς καλύτερη ζωή και διεκδικώντας τον χώρο και τα αγαθά άλλων λαών.
Ξεριζώθηκε βίαια και στο σύνολό του από τις πατρογονικές εστίες του, μετά από την εθνοκάθαρση του κεμαλικού κράτους, και αναζήτησε σωτηρία ζωής στα μητροπολιτικά ελληνικά εδάφη.Η συντριπτική πλειονότητα των Μικρασιατών προσφύγων ήταν γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, ταλαιπωρημένοι κι ανήμποροι.
Οι υγιείς άνδρες από 18 ως 45 ετών είχαν συγκεντρωθεί από τους Τούρκους στη Σμύρνη, είχαν κηρυχθεί αιχμάλωτοι και είχαν ενταχθεί στα «Αμελέ Ταμπουρού», τα Τάγματα Εργασίας της Ανατολίας. Αυτό για τους πιο πολλούς σήμαινε θάνατο. Από τις 150.000 περίπου των Ελλήνων που υπολογίζεται ότι είχαν σταλεί στα Τάγματα, το 80% εξοντώθηκε. Όσοι επέζησαν και κατάφεραν τελικά να έρθουν στην Ελλάδα, ήταν οι περισσότεροι καταπονημένοι και φιλάσθενοι. Δεν ήταν νεαροί και εύρωστοι οικονομικοί μετανάστες, όπως είναι η πλειονότητα όσων ζητούν άσυλο εδώ, ούτε οργανώνονταν από μισθοφόρους με τυχοδιωκτική συνείδηση.
Η δε ανταλλαγή των πληθυσμών που έγινε αργότερα, βασίστηκε σε συνθήκη διεθνή και σε συμφωνία διακρατική. Δεν ήταν αποτέλεσμα ανεξέλεγκτης εισροής, δεν ήταν προϊόν παράνομης διακίνησης και σωματεμπορίας και δεν εξυπηρετούσε τον ισλαμικό επεκτατισμό και τις γεωστρατηγικές βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αφορούσε σε πλήθος ομόγλωσσο στο μεγαλύτερο μέρος του και ομόθρησκο, και επομένως αφομοιώσιμο και δικαιωματικά ευπρόσδεκτο ως θύμα όχι μόνο του τουρκικού εθνικισμού αλλά και των εγκληματικών λαθών της ελληνικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.
Λοιπόν, οι νουνεχείς ας κάνουν τους συνειρμούς και τις συγκρίσεις. Κι ας καταλάβουν όλοι οι έμμισθοι διεκπεραιωτές των ΜΚΟ (που φροντίζουν να μας φορτώνουν με ενοχές αλλων για τις τραγωδίες στον πλανήτη και για την επαίσχυντη κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα) ότι δεν γεννηθήκαμε αφιλόξενοι, ξενόφοβοι και ρατσιστές.
Αν αντιδρούμε στην απολύτως απρόσκοπτη είσοδο, διέλευση, μετακίνηση και εγκατάσταση συμπαγών μεταναστευτικών πληθυσμών στην επικράτεια, είναι επειδή έχουμε βάσιμους λόγους να νιώθουμε πως με τους χειρισμούς που γίνονται πλήττεται η ομαλότητα της ζωής μας, απειλείται η εθνική ασφάλεια, κινδυνεύει η κοινωνική ειρήνη και πληρώνουμε ακριβά -για άλλη μια φορά- την πολύχρονη κυβερνητική ολιγωρία.
H 14η Σεπτεμβρίου, επέτειος εμπρησμού και καταστροφής της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα, έχει ανακηρυχθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Η φωτογραφία είναι από το Αρχείο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.
Σ.Π