Ύβρις και περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης δεν υπάρχει μόνο στην Αμερική…

Ένα από τα καλά στοιχεία του ελληνικού Τύπου είναι ότι εξακολουθεί να προσφέρει καλή κάλυψη και ανάλυση των διεθνών εξελίξεων. Στα «έξω πάμε καλά», τουλάχιστον σε γενικές γραμμές. Ομολογουμένως η κάλυψη των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών ήταν ολοκληρωμένη, αντικειμενική και η ανάλυση εύστοχη.
Μπορούσε κανείς να δει εμπεριστατωμένες αναλύσεις και ορθές τοποθετήσεις για τους λόγους της μεγάλης πολιτικής ήττας του Προέδρου Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές: την αλαζονεία και την ύβρι της πεποίθησης ότι το εκλογικό σώμα θα τον ακολουθούσε σε κάθε επιλογή, ακόμη και όταν αυτή ήταν η αθέτηση κομβικών προεκλογικών υποσχέσεων όπως η έξοδος από τους «αιώνιους πολέμους» και η αποφυγή νέων εμπλοκών· τις επιπτώσεις μιας έκρηξης του κόστους ζωής που σε μεγάλο βαθμό επιδεινώθηκε ακριβώς επειδή ο Τραμπ αθέτησε την υπόσχεσή του να μην εμπλέξει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμη πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή· την περιφρόνηση των πραγματικών κοινωνικών προβλημάτων και την έμφαση σε πρακτικές που τελικά δημιουργούσαν συσπειρώσεις στην αντίθετη κατεύθυνση, όπως για παράδειγμα έγινε με τις στρατιωτικού τύπου αντιμεταναστευτικές επιχειρήσεις της ICE· τις αλλοπρόσαλλες επιλογές σε σχέση με το διεθνές εμπόριο που τελικά κατέληγαν να υπονομεύουν αντί να υπηρετούν το δόγμα «Πρώτα η Αμερική».
Ωστόσο, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι οι ίδιοι που μπορεί να κάνουν ορθές διαπιστώσεις για τον Τραμπ και το πώς κατάφερε να εξαντλήσει το πολιτικό του κεφάλαιο και να βρεθεί σε αυτή τη δεινή θέση, έχουν μια επίμονη απροθυμία -παρά τις οφθαλμοφανείς ομοιότητες- να εξάγουν ανάλογα συμπεράσματα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τρόπο που έχει φτάσει, είτε θέλει να το παραδεχτεί είτε όχι, στο τέλος μιας πολιτικής διαδρομής ακριβώς εξαιτίας των δικών του επιλογών.
Τι άλλο, για παράδειγμα, από αλαζονεία είναι η επιμονή του να θεωρεί ότι όλα πάνε καλά στην οικονομία την ώρα που η χώρα αντιμετωπίζει μια έκρηξη ακρίβειας που διαρκώς επιδεινώνεται και φέρνει τα νοικοκυριά σε διαρκώς πιο δύσκολη θέση; Είναι ή δεν είναι μια διαρκής θεσμική ύβρις ο τρόπος με τον οποίο θεωρεί ότι η κυβέρνηση του, παρότι μία από τις πιο βεβαρυμμένες με σκάνδαλα και ανοιχτές ποινικές υποθέσεις της πρόσφατης ιστορίας, είναι στην πραγματικότητα άμεμπτη, κυρίως επειδή μπορεί να εξασφαλίζει ασυλία μέσα από την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία; Αποτελεί ή δεν αποτελεί αθέτηση της δέσμευσης για επιστροφή στην υποτιθέμενη «κανονικότητα» η διαρκής προσπάθεια χειραγώγησης των θεσμών και η υπονόμευση του κράτους δικαίου; Έρχεται ή δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη λαϊκή βούληση η περιφρόνηση της ανάγκης να στηριχτούν η δημόσια παιδεία και υγεία και η διαρκής πριμοδότηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, συχνά με όρους διασπάθισης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων;
Γεγονός που επίσης προκαλεί έκπληξη -και ταυτόχρονα αποκαλύπτει προθέσεις και όχι μόνο- είναι και το ότι οι ίδιοι που σπεύδουν να αναλύσουν ότι σε μεγάλο βαθμό η συντριβή του Τραμπ στις εκλογές ήταν και αποτέλεσμα της ύπαρξης σοβαρών υποψηφίων από τη μεριά των Δημοκρατικών που εξέφραζαν πιο αριστερές – για τα αμερικανικά δεδομένα προφανώς – ιδέες και προτάσεις, την ίδια ώρα επιμένουν ότι οποιαδήποτε πολιτική λύση για τη δική μας χώρα θα πρέπει να προέρχεται αυστηρά το «Κέντρο», δηλαδή η συνέχιση πολιτικών που αποδείχθηκαν οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά καταστροφικές.
Η απόσταση ανάμεσα στην Αμερική και την Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη και τα πολιτικά συστήματα είναι διαφορετικά. Όμως, αυτό που συνέβη στην Αμερική είναι προϊόν μιας γενικότερης τάσης που συναντάμε παγκοσμίως.
Οι κοινωνίες έχουν κουραστεί από τη διαρκή διάψευση προεκλογικών υποσχέσεων, την εκτίναξη του κόστους ζωής, την υπονόμευση των υποδομών και των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας, την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους για τους οποίους ποτέ δεν ρωτήθηκε η ίδια η κοινωνία, την περιφρόνηση της δημοκρατίας και της λαϊκής βούλησης από κυβερνήτες που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς ποτέ να λογοδοτούν.
Αυτό είναι που γεννά ισχυρά αιτήματα πολιτικής αλλαγής, με την έννοια όχι απλώς της εναλλαγής διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά της εφαρμογής πολιτικών που να αναλογούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες για αξιοπρεπή εργασία, αμοιβή και στέγη, για δημόσια αποτελεσματικά συστήματα υγείας και παιδείας, για πραγματική ασφάλεια (και όχι απλώς αστυνομική καταστολή) και για έναν κόσμο πιο ειρηνικό, με συγκρούσεις που επιλύονται με διπλωματικές λύσεις αντί για τη σημερινή διαχείριση της αποσταθεροποίησης και της έντασης.
Η χώρα μας δεν είναι έξω από αυτή την τάση που βλέπουμε σε διάφορες περιοχές και σημεία του πλανήτη και που, επιμένω, είναι ελπιδοφόρα, αρκεί να δημιουργηθούν γερά αναχώματα ώστε να μην επιτραπεί στην Άκρα Δεξιά ή τον νεοφασισμό να κερδίσουν την εκπροσώπηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Γιατί και στη χώρα μας το μήνυμα που βγαίνει από παντού, από τις δημοσκοπήσεις έως τις καθημερινές συζητήσεις δεν είναι ούτε το «Μητσοτάκης ή χάος», ούτε προφανώς ότι μόνο η Νέα Δημοκρατία (άντε και μερικοί «πρόθυμοι» από άλλα κόμματα) μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα και όλοι οι άλλοι μόνον να την καταστρέψουν μπορούν. Το μήνυμα είναι ότι και για τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έρχεται η ώρα της νέμεσης που θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα συνθήκη στον τόπο.          Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος