
Η πειθήνια στις εντολές της τρόικας και μικρόνους έως επικινδυνότητας κυβέρνηση αρχίζει και νιώθει (;) τη δυσφορία του κόσμου. Οι ίδιοι οι βουλευτές που...
τη στήριξαν πεισθέντες ότι θα «σώσουν» τη χώρα αρχίζουν και δυσανασχετούν, αφού συνεχώς αναγκάζονται να ψηφίζουν αντιλαϊκά μέτρα.
Εδέησε να ομολογήσουν τις τύψεις τους· ακόμη και ο πολύς γραφειοκράτης υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε («Εφ.Συν.», χθες) ότι πλέον ο κίνδυνος κατάρρευσης της χώρας είναι ante portas και μάλιστα όχι οικονομικός, αλλά πολιτικός. Απέδωσε δε αυτή του την εκτίμηση στο γεγονός ότι έχουν κουραστεί οι κακόμοιροι οι βουλευτές (να είναι άβουλα όντα και να ψηφίζουν ό,τι τους προστάζουν οι αρχηγοί τους, οι οποίοι με τη σειρά τους κάνουν ό,τι τους διατάσσουν οι τροϊκανοί).
Είναι προφανές ότι οι βουλευτές ευρίσκονται σε βαθύ σκοτάδι σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία αλλά και στους πολιτικούς μετασχηματισμούς, που διαμορφώνουν περιοχές επικράτειας. Είμαστε ένα μικρό γερμανικό προτεκτοράτο, με ένα σύστημα υγείας να σμπαραλιάζεται και με τους ανέργους να ανέρχονται σε απελπιστικά υψηλούς αριθμούς. Περιουσίες τινάζονται στον αέρα μαζί με τα μυαλά μερικών που οδηγήθηκαν σε οικονομικό αδιέξοδο, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται, το Δημόσιο κλονίζεται από το ξεπούλημα της πολύτιμης περιουσίας του (στην ουσία είναι περιουσία της κοινωνίας, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης), η κρατική καταστολή φουντώνει, όπως και ο κυβερνητικός αυταρχισμός, η Δημοκρατία δηλαδή οβελίζεται χωρίς να ανοίξουν ρουθούνια, παρά μόνο κάτι καταγγελίες από την αντιπολίτευση, που δεν μπορεί να αντιδράσει δυναμικά (διότι κι αυτή αναζητεί τον εαυτό της…).