Χωρίς προοπτική το λιμάνι της Κυπαρισσίας

Ενα από τα σημαντικότερα και ταυτόχρονα πολυδάπανα έργα που έχουν γίνει στη περιοχή της Τριφυλίας τις τελευταίες δεκαετίες είναι το λιμάνι της Κυπαρισσίας. Ένα έργο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμφιλεγόμενο αναπτυξιακό έργο με τη μορφή που έχει σήμερα, χωρίς καμία προοπτική ουσιαστικής αξιοποίησης στον ορίζοντα, αν και αυτή θα έπρεπε να την έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια. Ένα λιμάνι που ξεκίνησε με πολλά προβλήματα, που δαπανήθηκαν πολλά εκατομμύρια, αρκετά από τα οποία για διορθώσεις ζημιών που προκλήθηκαν στη πορεία, και που ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πλήρως ασφαλές. Όταν με τη κάθε δυνατή κακοκαιρία στο εσωτερικό του δημιουργούνται ισχυροί κυματισμοί και κινδυνεύουν τα μικρά αλιευτικά. Το πρόβλημα αυτό εξάλλου ανέδειξαν για ακόμη μια φορά και οι τελευταίες κακοκαιρίες.
Παρά τη στρατηγική του θέση στον Κυπαρισσιακό Κόλπο - στη ρότα ενός σημαντικού διάπλου τουριστικών σκαφών και κρουαζιερόπλοιων - και τις κατά καιρούς παρεμβάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί, παραμένει έως σήμερα ουσιαστικά ανεκμετάλλευτο, χωρίς να έχει καταφέρει να διαδραματίσει τον ρόλο που θα μπορούσε στην οικονομική, τουριστική και κοινωνική ζωή της πόλης, της ευρύτερης Τριφυλίας αλλά και της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου.
Δεν έχει καταφέρει να αξιοποιήσει τη σημαντική γεωγραφική του θέση, που θα μπορούσε να το καταστήσει πύλη εισόδου και εξόδου για θαλάσσιες συγκοινωνίες, κυρίως τουριστικές αλλά και εμπορικές. Είναι ένα λιμάνι το οποίο θα μπορούσε να συνδεθεί με την Ιόνια Οδό, η οποία και αυτή ακόμη αποτελεί ζητούμενο για τη δυτική Μεσσηνία και τη νότια Ηλεία. Μια οδός που φτάνει μέχρι την Αδριατική. Ωστόσο όλα αυτά παραμένουν ακόμη μακριά από τη σημερινή πραγματικότητα. Παραμένει χωρίς μάστερ πλαν χωρίς προσδιορισμό χωρίς στόχευση. Απλά φτιάχτηκε όπως φτιάχτηκε για να υπάρχει, αλλά από εκεί και πέρα τι;
Το σίγουρο είναι ότι χρειάζονται ακόμη έργα σημαντικά για να αποκτήσει πλήρη ασφάλεια. Αυτά έχουν επισημανθεί σε προσομοιώσεις που έγιναν στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο πριν πολλά χρόνια, με σημαντικότερη επισήμανση την επέκταση του προσήνεμου μόλου. Έργο που δεν φαίνεται ορατό στον άμεσο ορίζοντα.
Σήμερα ο ρόλος του περιορίζεται απλά για να ελλιμενίζονται σε αυτό μερικά αλιευτικά σκάφη και αυτά όχι πάντα με ασφάλεια (ανάλογα με τον καιρό), μικρές ερασιτεχνικές βάρκες και το καλοκαίρι κάποια ιστιοπλοϊκά. Για το μέγεθος του λιμανιού, τη θέση του , την προοπτική που μπορεί να δώσει, τα χρήματα που έχουν δαπανηθεί, σίγουρα ο ρόλος του δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε αυτά. Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής που θα το βγάλει από τη σημερινή του στασιμότητα και τη μη αξιοποίηση του. Χρειάζεται όμως και έργα τόσο λιμενικά, όπως είπαμε, όσο και στο περιβάλλοντα χώρο του.
Δεν μπορεί μια πόλη όπως η Κυπαρισσία που έχει ένα τεράστιο μέτωπο προς τη θάλασσα να μην το έχει αξιοποιήσει, πρέπει να είναι από τις ελάχιστες παραθαλάσσιες πόλεις που δεν αξιοποιεί τις θαλάσσιες οδούς.
Η υποαξιοποίηση του λιμανιού συνεπάγεται σημαντικές απώλειες για την τοπική οικονομία. Σε μια περιοχή που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, το λιμάνι θα μπορούσε να αποτελέσει πύλη εισόδου επισκεπτών, ιδιαίτερα για τον θαλάσσιο τουρισμό, ο οποίος αναπτύσσεται δυναμικά σε όλη τη Μεσόγειο.
Επίσης δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη ματιά ως ένα τεχνικό έργο. Πρέπει να είναι ο χώρος που θα ενώσει την πόλη με τη θάλασσα, τη θάλασσα με τους οδικούς άξονες της περιοχής που και αυτοί πρέπει να γίνουν. Έτσι θα δώσει προστιθέμενη αξία στη περιοχή, έτσι θα δοθεί προοπτική ανάπτυξης και προόδου. Ας ξεκινήσει ένας προγραμματισμός αξιοποίησης του και ας μη παραμείνει απλώς ως χώρος περιπάτου. 

Ρεπορτάζ: Κώστας Μπούρας