Για την απαξίωση του εκπαιδευτικού και του δημόσιου σχολείου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Π.Ε. Μεσσηνίας εκφράζει τη βαθιά θλίψη του για το χαμό της συναδέλφισσας μας εν ώρα εργασίας και ζητάμε την πλήρη και ενδελεχή διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στο τραγικό αυτό περιστατικό το οποίο φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τις συνθήκες εργασίας στο σχολείο της.
Το βιώνουμε όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια: όταν προκύπτουν προβλήματα στο σχολείο, η απάντηση δεν αποτελεί η ενίσχυση των δομών, της συνεργασίας και της στήριξης. Η απάντηση είναι η ενοχοποίηση: των μαθητών, των οικογενειών τους, των ίδιων των εκπαιδευτικών. Με αυτό τον τρόπο ενεργοποιούνται τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με αρένα, όπου κυριαρχεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ενόχων. Εκπαιδευτικοί και μαθητές εμφανίζονται εναλλάξ ως θύματα και θύτες ο ένας του άλλου, ενώ στην πραγματικότητα είναι και οι δύο θύματα της ίδιας αντιλαϊκής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, η οποία συνειδητά τίθεται τις περισσότερες φορές εκτός κάδρου
Βασικό στοιχείο της αποτελεί η καλά σχεδιασμένη κυβερνητική συκοφάντηση και απαξίωση των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού. Απαξιώνονται οικονομικά, επαγγελματικά, επιστημονικά. Βιώνουν εντατικοποίηση, ανασφάλεια, πίεση και εξουθένωση. Στοχοποιούνται και ενοχοποιούνται. Ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών, διαρκείς απειλές, πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων, νέο πειθαρχικό, επιβολή ενός ασφυκτικού διοικητικού αυταρχισμού, αξιολόγηση, πειθάρχηση και ανταγωνισμός, μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό από παιδαγωγό σε υπό επιτήρηση υπάλληλο, εύκολο εξιλαστήριο θύμα για ο,τιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο και στην κοινωνία γενικότερα.
Στο σχολείο της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, της αξιολόγησης, της έντασης των ταξικών φραγμών, της ενίσχυσης του εξετασιοκεντρικού του χαρακτήρα, με προγράμματα σπουδών και σχολικά βιβλία που απομακρύνονται από τις πραγματικές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, με πίεση για επιδόσεις, η γνώση μετατρέπεται σε μηχανισμό ανταγωνισμού και αποκλεισμού. Οι συλλογικές διαδικασίες υποχωρούν. Οι ουσιαστικές σχέσεις αποδυναμώνονται. Και η σχολική κοινότητα διαλύεται σε άτομα που καλούνται να διαχειριστούν μόνα τους όλο και πιο σύνθετα προβλήματα.
Σε αυτό το πλαίσιο και εντός ενός σχολείου που υπολειτουργεί με χιλιάδες κενά, πληθωρικά τμήματα, σε κτίρια του περασμένου αιώνα, η περίφημη πλατφόρμα καταγγελίας bulling του Υπουργείου Παιδείας έχει μετατραπεί σε πλατφόρμα που αξιοποιείται από μία μικρή αλλά θορυβώδη μερίδα γονέων για καταγγελίες που στην πραγματικότητα στοχοποιούν εκπαιδευτικούς αλλά και συγκεκριμένα παιδιά. Αντί να αποτελέσει βήμα αποκάλυψης περιστατικών εκφοβισμού, τροφοδοτεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αποτελεί βήμα καταγγελιών ή/και εκβιασμών που στην πλειοψηφία τους έχουν άλλα κίνητρα. Θα ακολουθήσει και η περίφημη πλατφόρμα αξιολόγησης, όπου εκεί ο κάθε αναρμόδιος για παιδαγωγικά θέματα θα αξιολογεί τη σχολική μονάδα σα να είναι πανσιόν σε κάποια παραλιακή πόλη. Ακόμα ένα εργαλείο πίεσης και εκβιασμών εναντίον των εκπαιδευτικών!
Όποιος θέλει να μιλήσει πραγματικά για το περίφημο burn out, ας ασχοληθεί λίγο με τους όρους εργασίας των νηπιαγωγών: σε νηπιαγωγεία όπου οι συναδέλφισσες δεν δικαιούνται ούτε άδεια, δεν έχουν ούτε ένα πραγματικό διάλειμμα, δεν έχουν μείωση ωραρίου με βάση τα χρόνια υπηρεσίας, σε άθλια κτίρια, με άπειρη γραφειοκρατία πάνω από τα κεφάλια τους και από πάνω, ένα συνταξιοδοτικό που απαιτεί να δουλεύουν ως τα 67 τους! Ο ορισμός της εργασιακής εξουθένωσης.
Το έργο των εκπαιδευτικών καθίσταται δυσχερέστερο σήμερα, καθώς τα παιδιά που έρχονται στις σχολικές αίθουσες κουβαλούν την ένταση και τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που έχει σημαδευτεί βαθιά από την οικονομική κρίση, την υγειονομική κρίση και την αποδιάρθρωση των κοινωνικών δεσμών. Μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, πολέμων, κοινωνικής πίεσης, έλλειψης προοπτικής και οράματος. Με τη δημόσια σφαίρα να κατακλύζεται από εικόνες βίας, πολέμου και κοινωνικής σύγκρουσης. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπαράγουν διαρκώς τα πρότυπα και τις αξίες του κυρίαρχου ανταγωνιστικού συστήματος, καλλιεργώντας την απομόνωση, την ατομικότητα και την επιθετικότητα αντί της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.
Δεν θα επιτρέψουμε το δημόσιο σχολείο να λειτουργεί πάνω στην ανθρώπινη εξάντληση. 

Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε αναλώσιμοι!
Επιβάλλεται άμεσα:

• Κυβέρνηση και Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. να προχωρήσουν σε αποτελεσματικά μέτρα που θα προστατεύουν-κατοχυρώνουν νομικά τον εκπαιδευτικό κατά την άσκηση του έργου του και θα αμβλύνουν την εργασιακή εξουθένωση (σύμφωνα με τις προτάσεις νόμου και το σχέδιο Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που έχουν κατατεθεί επανειλημμένα από το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.).
• Να θεσμοθετηθεί και να υλοποιηθεί η σταθερή παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε κάθε σχολική μονάδα, από την αρχή της χρονιάς, για την ουσιαστική παρέμβαση προς όφελος των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Επισημαίνεται:

• Η υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και της αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Οι εκπαιδευτικοί που στηρίζουμε καθημερινά το σχολείο δουλεύοντας κάτω από αντίξοες συνθήκες απαιτούμε σεβασμό και αξιοπρέπεια. Η εκπαιδευτική κοινότητα δεν πρόκειται να σιωπήσει. Διατρανώνει την απαίτηση στήριξης και ενίσχυσης της για να ανταποκριθεί στο σύνθετο και απαιτητικό της έργο. Εκπαιδευτικοί και μαθητές χρειάζονται αλληλοσεβασμό, ελευθερία, δημοκρατικά δικαιώματα.
• Τα σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να εργαζόμαστε με ασφάλεια και συνεργατικότητα. Όμως, όταν όλα αυτά δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή πράξη μας και τους αγώνες μας, συσπειρωμένοι γύρω από τους Συλλόγους Διδασκόντων και τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη, για να μην κατισχύσει ένα σχολείο που ασφυκτιά και κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν χώρο επιτήρησης, φόβου και εξουθένωσης των ανθρώπων που το υπηρετούν. Γιατί ένα σχολείο που ασφυκτιά δεν μπορεί να μορφώσει ελεύθερους ανθρώπους.

Καταλήγουμε πόσο επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη οργάνωσης αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή των πολιτικών που μας συνθλίβουν. Για ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό, που θα χωρά όλους τους μαθητές, εκπαιδευτικούς και όλη τη γνώση. Για την παιδαγωγική και εργασιακή μας αξιοπρέπεια!