Υποκλοπές: Επτά «κρυφά» μηνύματα του Ταλ Ντίλιαν

Οι πρώτες αναγνώσεις της νέας δήλωσης του Ταλ Ντίλιαν στο inside story και στο MEGA stories από την πλειοψηφία των Μέσων επικεντρώθηκαν στο προφανές: Στον δημόσιο εκβιασμό προς την κυβέρνηση - και για πρώτη φορά εμμέσως και προς τον Πρωθυπουργό - με την αντιπαραβολή με τον Νίξον και το σκάνδαλο Watergate - που συμπυκνώθηκε στην αποστροφή πως «δεν θα γίνει αποδιοπομπαίος τράγος» με αφορμή την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου και με φόντο την επικείμενη εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό καθώς και τη νέα προανάκριση για απόπειρα κατασκοπείας.
Ωστόσο, αν διαβάσει κανείς πιο προσεκτικά τη δήλωση Ντίλιαν, θα διαπιστώσει συγκεκριμένη στρατηγική, πάνω στην οποία προτίθεται να βασίσει τη νέα υπερασπιστική γραμμή του εντός και εκτός ακροατηρίου. Αυτή επί της ουσίας συμπυκνώνεται στη μετατόπιση της συζήτησης από τις πράξεις των καταδικασθέντων για το Predator στις ευθύνες της κυβέρνησης, των θεσμών και εν τέλει της ίδιας της Δικαιοσύνης.
Ένα από τα πρώτα στοιχεία που ξεχωρίζουν σε μία δεύτερη ανάγνωση της δήλωσης του ιδρυτή της Intellexa είναι η επιλογή των λέξεων «προσωπική εμπλοκή». Πρόκειται για μία διατύπωση διόλου ουδέτερη. Με αυτόν τον τρόπο ο Ταλ Ντίλιαν περιορίζει τη συζήτηση σε επίπεδο προσωπικής ευθύνης και αναπτύσσει αποστάσεις ασφαλείας από τους Γιάννη Λαβράνο και Φέλιξ Μπίτζιο, κάτι που δείχνει πως μετά την πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση, η υπερασπιστική γραμμή των «ιδιωτών» δεν χαράσσεται από κοινού αλλά κατά μόνας. Η απόφαση αυτή έχει τη σημασία της για τη συνέχιση της διερεύνησης της υπόθεσης, καθώς δεν θεωρείται καθόλου απίθανο οι γραμμές αυτές να εξελιχθούν σε αντιπαραθετικές.
Ένα δεύτερο, ίσως ακόμα πιο σημαντικό στοιχείο που εντοπίζει κανείς με μία ενδελεχή μελέτη της δήλωσης Ντίλιαν, είναι η επιλογή του να αναφέρει ονομαστικά την πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδειλίνη, παραλείποντας παντελώς τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου που διενήργησε την έρευνα, Αχιλλέα Ζήση. Η ονομαστική αναφορά του Ισραηλινού επιχειρηματία στην ανώτατη εισαγγελική λειτουργό σε συνδυασμό με τις αναφορές του περί συγκάλυψης, δείχνει πως με βάση τη θεώρησή του η Γεωργία Αδειλίνη αποτέλεσε το κρίσιμο θεσμικό σημείο επαφής και λήψης αποφάσεων στην υπόθεση, όταν αυτή βρισκόταν σε συγκεκριμένο επίπεδο της δικαιοσύνης. Σε τέτοιου τύπου δηλώσεις γύρω από τόσο μείζονος σπουδαιότητας υποθέσεις, οι αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα σπάνια είναι τυχαίες· συνήθως αποτελούν έμμεσες πολιτικές και θεσμικές αιχμές, κάτι που μένει να φανεί κατά πόσο θα επιβεβαιωθεί από τις εξελίξεις.
Ένα τρίτο σημείο, το οποίο απορρέει από το νομικό σκέλος της δήλωσης, έχει να κάνει με την ιδιαίτερη επιμονή του Ντίλιαν στην απουσία τεχνικού πορίσματος που να αποδεικνύει ότι ο ίδιος ή κάποιος κατ’ εντολή του πραγματοποίησε τις παρεμβάσεις. Η επιχειρηματολογία του βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό: δεν βρέθηκαν servers, δεν υπάρχουν logs, δεν υπάρχει τεχνική απόδειξη. Ουσιαστικά υιοθετεί τη λογική ότι χωρίς το τεχνικό μέσο δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα – μια γραμμή άμυνας που συνοψίζεται στο «αν δεν βρέθηκε το όπλο, δεν αποδεικνύεται ο φόνος».
Ωστόσο, ως προς την ίδια τη δικαστική απόφαση, φαίνεται να υπάρχει και ένα τέταρτο σημείο, όπου πιθανόν βασίζεται σε ελλιπή εικόνα του Ισραηλινού ιδιοκτήτη της Intellexa. Υποστηρίζει ότι η απόφαση δεν αναφέρει ποτέ πώς εστάλησαν οι σύνδεσμοι επιμόλυνσης, κάτι που δείχνει πως μάλλον δεν διαθέτει το πλήρες κείμενο της απόφασης μεταφρασμένο ή δεν έχει αξιολογηθεί πλήρως από την πλευρά του, γεγονός που δείχνει ότι η δήλωση έχει και χαρακτήρα πολιτικής πίεσης πριν ακόμη αναλυθεί πλήρως το σκεπτικό της απόφασης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το πέμπτο «μήνυμα» της δήλωσης, με την εκτενή αναφορά του στα ευρωπαϊκά κανονιστικά πλαίσια και τα διεθνή νομικά πρότυπα. Με αυτή την αναφορά ουσιαστικά επιχειρεί να δείξει ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του λειτουργούσε εντός θεσμικού πλαισίου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπήρχαν εγκρίσεις, άδειες ή θεσμικές διαδικασίες που δεν έχουν να κάνουν με ιδιώτες, αλλά με το ίδιο το κράτος και κρατικές οντότητες. Με άλλα λόγια, προσπαθεί να μεταφέρει τη συζήτηση από την παρανομία των παρακολουθήσεων στο ποιος είχε τη θεσμική αρμοδιότητα να χρησιμοποιεί το Predator.
Με «φόντο» τη νέα προανάκριση της το κακούργημα της απόπειρας κατασκοπείας ο Ισραηλινός στέλνει ένα έκτο μήνυμα, με την αναλυτική παρουσίαση - για πρώτη φορά - του σχεδιασμού του λογισμικού της Intellexa, υποστηρίζοντας πως οι εταιρείες δεν γνωρίζουν τους στόχους και δεν έχουν πρόσβαση στις επιχειρήσεις που εκτελούν οι κρατικές υπηρεσίες. Η αναφορά αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς απαντά στο κρίσιμο ερώτημα ποιος είχε πρόσβαση στα αρχεία καταγραφής και ποιος μπορούσε να γνωρίζει ποιοι παρακολουθούνταν. Στην ουσία επιχειρεί να διορθώσει προηγούμενη τοποθέτησή του στο ακροατήριο, όπου είχε αναφέρει ότι όλες οι εταιρείες έχουν πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα.
Τέλος, η πιο πολιτική διάσταση της δήλωσης βρίσκεται στην ευθεία αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και κυρίως στην πρόθεσή του να διεθνοποιήσει την υπόθεση, προσφεύγοντας σε διεθνείς θεσμούς και στον ΟΗΕ. Η κίνηση αυτή δεν είναι μόνο νομική αλλά και πολιτική, καθώς η διεθνοποίηση μιας υπόθεσης παρακολουθήσεων με εμπλοκή εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων μπορεί να προσλάβει ευρύτερες διαστάσεις που αγγίζουν και τις διεθνείς σχέσεις Ελλάδας- Ισραήλ.
Αν διαβάσει κανείς τη δήλωση Ντίλιαν συνολικά και όχι αποσπασματικά, το μήνυμα που φαίνεται να στέλνει προς την ελληνική κυβέρνηση και την απελθούσα ηγεσία της Δικαιοσύνης είναι σαφές: «αν προχωρήσει έτσι η υπόθεση, θα σας πάρω όλους μαζί μου».
Με αυτά τα δεδομένα ωστόσο, προκύπτει και ένα πολιτικό συμπέρασμα: Εάν η κυβέρνηση θεωρεί πως οι ισχυρισμοί του Ντίλιαν, που φθάνουν μέχρι την απειλή στον εν ενεργεία Πρωθυπουργό, αποτελούν υπερασπιστική γραμμή ενός καταδικασθέντα που είναι ψευδείς και συκοφαντικοί, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονάχα επικοινωνιακή, αλλά οφείλει να είναι και θεσμική και νομική. Δηλαδή, εφόσον ένας επιχειρηματίας που έχει καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό αφήνει δημόσια υπαινιγμούς για κρατική εμπλοκή, συγκάλυψη και αμφισβητεί τη λειτουργία της δικαιοσύνης, η απάντηση ενός κράτους που θεωρεί ότι θίγεται δεν μπορεί παρά να είναι η προσφυγή στη δικαιοσύνη και η λήψη νομικών μέτρων.