Με άρθρο- παρέμβαση στην εφημερίδα New York Times, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.
εξηγεί τους λόγους για τους οποίους μία αυστηρή πολιτική λιτότητας αποτυγχάνει, με άμεσες αναφορές στην Ελλάδα αλλά και τη λανθασμένη- κατά τον ίδιο- ευρωπαϊκή πολιτική. Όπως αναφέρει ο Κρούγκμαν, «μετά τη δημιουργία του ευρώ το 1999, τα ευρωπαϊκά κράτη που προηγουμένως θεωρούνταν επίφοβα, και επομένως είχαν όρια στο ποσό του δανεισμού τους, άρχισαν να βιώνουν μεγάλη εισροή κεφαλαίου. Εξάλλου, οι επενδυτές πίστεψαν ότι εφόσον η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ισπανία είναι μέλη της νομισματικής ένωσης, τι θα μπορούσε να πάει στραβά».
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πλέον οδυνηρά εμφανές, τονίζει ο Κρούγκμαν. Η ελληνική κυβέρνηση, αφού κατέστη δυνατό να μπορεί να δανείζεται με επιτόκια λίγο υψηλότερα από της Γερμανίας, δανείστηκε πάρα πολλά.
Από την άλλη, η Ιρλανδία και η Ισπανία δε δανείστηκαν οι ίδιες, αλλά οι τράπεζές τους και όταν «έσκασε η φούσκα», οι φορολογούμενοι βρέθηκαν στη δίνη του τραπεζικού χρέους.
Το πρόβλημα έγινε χειρότερο από το γεγονός ότι η άνθιση της περιόδου 1999- 2007 εκτόξευσε τις τιμές στις χώρες των οφειλετών σε σύγκριση με τους γείτονές τους.
