Φωτογραφία: Jared Rodriguez
Πιστεύετε πώς οι σοσιαλιστές μπορούν να εξανθρωπίσουν το υπάρχον σύστημα παραγωγής αναδιανέμοντας τα εισοδήματα μέσω της φορολογίας με τον βραχυπρόθεσμο στόχο να ανακουφίσουν όσους υποφέρουν αυτή τη στιγμή (ό,τι δηλαδή πρότεινε ο Μπέρνι Σάντερς); Ή πιστεύετε πως θα έπρεπε να επικεντρωθούν αποκλειστικά στον μακροπρόθεσμο στόχο της κατάλυσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής;
Κατ’ αρχάς θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι , όπως οι περισσότεροι όροι της πολιτικής σκέψης, ο όρος ‘σοσιαλισμός’ έχει, λίγο πολύ, χάσει το νόημά του. Εάν πάμε αρκετά πίσω, θα δούμε πως σήμαινε βασικά τον έλεγχο της παραγωγής από τους ίδιους τους παραγωγούς, την εξάλειψη του μισθού,τον εκδημοκρατισμό όλων των πτυχών της ζωής (της παραγωγής, του εμπορίου, της εκπαίδευσης, των μέσων ενημέρωσης), τον έλεγχο των εργοστασίων από τους εργάτες και τον έλεγχο των κοινοτήτων από τις ίδιες τις κοινότητες. Αυτό σήμαινε κάποτε σοσιαλισμός, αλλά ο όρος έχει χάσει το νόημά του εδώ και εκατό χρόνια. Σοσιαλισμός πλέον σημαίνει κάτι διαφορετικό. Για του λόγου το αληθές, οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης οι οποίες αποκαλούνταν σοσιαλιστικές, είχαν τα πιο αντί-σοσιαλιστικά συστήματα στον κόσμο. Οι εργάτες είχαν περισσότερα δικαιώματα στην Αμερική και την Αγγλία απ’ ότι είχαν στη Ρωσία και παρ’ όλα αυτά το σύστημα στη Ρωσία λεγόταν σοσιαλιστικό.
