Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

"Ο Μελλοθάνατος" του Γ. Πετρόπουλου στο Κάστρο Κυπαρισσίας


Επαιζε μόνος του επί μιάμιση ώρα δίχως την παραμικρή διακοπή. Είχε αποστηθίσει το κείμενό του τόσο καλά που άφησε κατάπληκτους όσους ανέβηκαν στο βυζαντινό κάστρο της Κυπαρισσίας για να τον απολαύσουν. Εκεί στο γραφικό θεατράκι που χρόνια έχει να παιχτεί θεατρική παράσταση, ο συγγραφέας και πρώην ισοβίτης Γιάννης Πετρόπουλος, αφιέρωσε το μονόπρακτό του «Ο Μελλοθάνατος» στη μνήμη του Νίκου Κοεμτζή, που έσβησε πριν από λίγους μήνες αβοήθητος και μόνος στο Μοναστηράκι. Ενα καντηλέρι, ο πάγκος με τα βιβλία, το σκαμπό, και στο βάθος το ηλιοβασίλεμα του Ιονίου, αποτέλεσαν το καλύτερο σκηνικό για να παιχτεί το θεατρικό έργο του Φιλιατρινού δημιουργού. Καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης δεν ακούστηκε κιχ. Στο τέλος ο κόσμος καταγοητευμένος και συγκινημένος, αδυνατούσε να αρθρώσει λέξη. Δεν είναι και λίγο να παρακολουθείς έναν άνθρωπο που έζησε εικοσιπέντε χρόνια στα κάτεργα, να βγάζει αγάπη, αλληλεγγύη και συγχώρεση μέσα από τους στίχους του, που ενώ αναφέρονταν στον Νίκο Κοεμτζή, στην ουσία διεκτραγωδούσαν τη δική του ζωή! Οσοι έχουν γνωρίσει το Γιάννη Πετρόπουλο, ξέρουν καλά ότι ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Γδάρτες ονείρων», έχει εξελιχθεί με τα χρόνια, σε μια σπουδαία φιλοσοφική ύπαρξη που ζει γράφοντας, διαβάζοντας και ερευνώντας τα εσώτερα προβλήματα που απασχολούν τον άνθρωπο και την κοινωνία. Πολλά είναι τα θεατρικά του έργα, τα δοκίμια και τα φιλοσοφικά του κείμενα, που γεμίζουν τα ράφια του λιτού και απέριττου ησυχαστηρίου του, στα Φιλιατρά, όπου διάγει βίο ερημίτη - στοχαστή.
Το έργο του «Ο Μελλοθάνατος» είχε σαν βασική αιχμή, την πολυπόθητη έφεση, την οποία το κράτος είχε στερήσει τόσο από τον ίδιο το συγγραφέα, όσο και από το Νίκο Κοεμτζή και άλλους πολλούς. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γιάννης Πετρόπουλος σε νεαρή ηλικία, από ένα καπρίτσιο της μοίρας, αφαίρεσε σε μια συμπλοκή δίχως να το επιδιώκει, τη ζωή ενός ανθρώπου που κακοποιούσε τη μητέρα του υπερασπιζόμενος την τιμή της οικογένειάς του. Αυτό το πλήρωσε επί χούντας και μετέπειτα, με τα πιο σκληρά βασανιστήρια. Βγήκε με χάρη του πρεσβύτερου Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1995, κι έπειτα από 52 ημέρες απεργία πείνας. Πολλοί νομικοί υποστήριξαν, πως ήταν η σπουδαιότερη πολιτική και κοινωνική ενέργεια του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, πριν πεθάνει, γιατί αποκατέστησε μια αδικία.

Μιλώντας στην «Ελευθερία» ο Γιάννης Πετρόπουλος, μας είπε για εκείνη τη βραδιά: «Το όφειλα στο Νίκο Κοεμτζή και στα άλλα παιδιά που χάθηκαν δίχως να τους επιτρέψουν την έφεση. Είναι η ύψιστη στιγμή της δικαιοσύνης, να δίνεται η δυνατότητα σ' έναν κατηγορούμενο να μπορεί να ασκήσει έφεση, για να διεκδικήσει το δίκιο του. Με το έργο αυτό, ήταν σαν να ξόρκισα μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί. Αισθανόμουν στο όμορφο θεατράκι της Κυπαρισσίας, πως ανάμεσά μας κυκλοφορούσαν όλοι οι αδικημένοι του κόσμου. Το έργο αυτό χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να το αποστηθίσω. Μαζί με το συγγραφέα Γρηγόρη Χαλιακόπουλο, το κάναμε πολλές πρόβες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, έτσι ώστε να πετύχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι για μένα ήταν μια ανεπανάληπτη στιγμή, καθώς δεν είμαι ηθοποιός, ούτε σκηνοθέτης, αλλά όταν καταθέτεις την ψυχή σου, τότε ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και συμμετέχει μαζί σου. Ενιωθα πως επικοινωνούσα με το κοινό, μέσα από μια ξεχωριστή σαγηνευτική διαδικασία, που ήταν πρωτοφανής για μένα».

Πολλοί χαρακτήρισαν το μονόπρακτο του Γιάννη Πετρόπουλου ως ένα δείγμα αρχαιοελληνικής τραγωδίας και έχουν δίκιο. Την ώρα που έκλεινε το μονόλογό του, ουρλιάζοντας «Είμαι αθώος…» οι θεατές αναρίγησαν. Ο ήλιος είχε βυθιστεί, ενώ η πανσέληνος προσέδιδε στο πρόσωπό του, δύναμη και σοφία. Πάνω στη δοκιμασμένη ύπαρξή του, αποτυπώνονταν οι χαρακιές του κορμιού και της ψυχής, που την είχε βγάλει ολόγυμνη ενώπιον των συμπατριωτών του. Την παράσταση παρακολούθησαν εκλεκτοί Φιλιατρινοί και Κυπαρίσσιοι, από καθηγητές γυμνασίου και λυκείου μέχρι πανεπιστημίου, γιατροί, δικηγόροι, αρχαιολόγοι, επιστήμονες, επιχειρηματίες, εργαζόμενοι, άνεργοι, δημοτικοί σύμβουλοι, συγγραφείς και καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας μέσα από τη διαστρωματική προσέλευσή τους, πως η γνήσια τέχνη ενώνει τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες. Τον προλόγισε ο συγγραφέας Γρηγόρης Χαλιακόπουλος που μεταξύ άλλων είπε: «Ο Γιάννης Πετρόπουλος αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου, που αποδέχεται τη δίκαιη τιμωρία και μάλιστα την υποστηρίζει. Ο,τι γράφει, έχει ένα και μοναδικό σκοπό. Να βοηθήσει ώστε να μπουν τα ηθικά οδοφράγματα στους δρόμους εκείνους, που οδηγούν τους νέους στις φυλακές. Πιστεύει πολύ στην ελευθερία του ατόμου, αλλά και στη ζωή που την υπαγορεύουν όρια, κανόνες, ευθύτητα και αρχές. Μοναδική έγνοια του, είναι η γνώση και η διαμόρφωση της συνείδησης μέσα από τη μόρφωση και την ατομική καλλιέργεια. Από τη στιγμή που συνειδητοποίησε πως το μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου, είναι η πένα και το βιβλίο, ανακάλυψε το δικό του υπαρξιακό χώρο, έτσι ώστε να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που ανέκαθεν απασχολούσαν και απασχολούν τον άνθρωπο του πνεύματος και του πολιτισμού. Εχει προσφέρει πολλά με τη συγγραφή των βιβλίων του».

Πέρυσι το «Κάτεργο ανήλικων» μια σπουδαία βιωματική καταγραφή, παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο βιβλιοπωλείο "Εναστρον". Φέτος το χειμώνα, ο Μορφωτικός Σύλλογος Φιλιατρών «Ο Πυρσός» και κυρίως οι άνθρωποι της Κινηματογραφικής Λέσχης, θα παρουσιάσουν το συγγραφικό του έργο στο «Φουρναράκειο» Πνευματικό Κέντρο.

Ο δραστήριος πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Νίκος Αντωναρόπουλος, αναφερόμενος στο Γιάννη Πετρόπουλο δήλωσε: «Αξίζει το έργο του να γίνει γνωστό και πρώτα απ΄ όλα στους συμπατριώτες του!».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια
Δεν βρέθηκαν σχόλια γι'αυτό το άρθρο.
Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει το άρθρο χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα